Hieronder staan de verslagen uit deze periode die in ons bezit zijn. Sommige foto’s staan op de goede plek namelijk bij het jaar waarin ze zijn gemaakt. Omdat dit in veel gevallen niet bekend is, zijn de meeste foto’s willekeurig geplaatst.
1982
Na eerst twee voorvergaderingen gehouden te hebben over de taakverdelingen op het kamp (degenen die er niet waren kregen een taak in de schoenen geschoven) kwam de vrijdagavond waar alles werd klaargezet voor de zaterdag. Een kleine opsomming van wat er zoal meegaat: het voetbalspel, twee biljarts met toebehoren, enkele spelen 4 op een rij, diverse schaak- en damborden, kaarten, bingospel, tafeltennis, pupillendoelen, grote en kleine poortjes, pilonnen, ballen in diverse groottes en zwaartes, kalkwagen met kalk. Om 01.00 uur gaat iedereen naar huis om om 08.00 uur weer aanwezig te zijn.
Voor 4 deelnemers begon het kamp om 07.00 uur, Aad Fonteijn had gezegd lopend naar het kamp te gaan. Klokslag 07.00 uur vertrok men van de Statenlaan, Aad werd bijgestaan door Jeroen, Henk en Peter op de fiets die er zorg voor droegen dat hij op tijd te eten en te drinken kreeg. Rond 08.00 uur arriveerde Rob met de wagen van de firma Nijman om de eerder genoemde spullen, aangevuld met kratten limonade, blikken appelmoes, diverse soorten kaas en worst en alle bagage in te laden. Rodn 09.00 uur komen de eerste deelnemers hun bagage inleveren. Dat is voor Dhr. Thijssen het sein om zich, gewapend met deelnemerslijst, genummerde labels en touw een plaatsje in de zon te zoeken om te controleren of iedereen zijn spullen inlevert en dat het ook in de wagen gaat.
Half elf is de wagen geladen en vertrekt Rob met als bijrijder Michel en gevolgd door Martin en Ruud, Rob en Coby, Jan de Koning en ome Jan ter Heerdt richting kamp om de wagen uit te laden en alvast de eerste voorbereidingen te treffen voor het kamp. Rond 11 uur komen de eerste deelnemers die op de fiets naar het kamp gaan. Kwart voor 12 gaat de telefoon: René de Blok belt dat hij een lekke band heeft, maar vangt de groep op over de van Van Brienenoordbrug, hetzelfde wat Chris al had afgesproken. Vijf minuten voor 12 verzamelen de fietsers zich en controleert Dhr Thijssen de lijst of iedereen aanwezig is. Edward is er niet maar volgens afspraak vertrekken we om 12 uur zonder Edward.
Aangekomen op de afgesproken plaats over de brug staat daar alleen Chris. Van de anderen is geen spoor te bekennen. Voor Chris een mooie gelegenheid om van de groep een foto te maken: er zouden er nog vele volgen. De grote groep ging verder, Geert-Jan zou kijken of ze er al aan kwamen, blij vertellend dat ze in aantocht waren meldt hij zich terug bij ons met een lekke band, maar dat was niet erg, hij had onder het zadel een reserve zitten. Met een simpele beweging stond het wiel ernaast, maar wat bleek: de reserveband was ook lek dus we moesten er wel één plakken . Na dit kleine oponthoud, waar ondertussen Chris driftig met de oliespuit diverse piepende onderdelen smeerde, vervolgden ook wij onze tocht richting pauzeplaats.
Daar aangekomen stond Don met de grote groep net klaar voor vertrek. Wij waren hard aan een koele dronk toe en lieten de anderen dan ook rustig hun weg vervolgen. Na een half uur gingen ook wij verder en onder aanvoering van Geert-Jan en Edward werd er een dusdanig hoog tempo gedraaid dat voor Chris en voor mij op onze gewone fietsen te hoog was. Bij Zevenbergschenhoek lieten wij de 4 dan ook maar gaan en vervolgden wij in ons eigen tempo de tocht naar Oosterhout. Kennelijk was het tempo voor de 4 ook te hoog want vlak voor Made stonden ze ons op te wachten. Intussen hadden Chris en ik ons een liter melk goed laten smaken.
Bij Den Hout stonden Aad en zijn begeleiders even te rusten. Aad was goed moe en had ook even gedacht aan opgeven maar zijn begeleiders hadden hem dat uit zijn hoofd gepraat. Henk was zo ongelukkig om tijdens de voettocht van Aad door zijn voorvork te gaan en moest zijn fiets in het dorp achterlaten en kon hem Donderdag weer ophalen.
Om kwart over 4 reden we het kamp binnen waar de keukenploeg druk doende was met de maaltijd en de rest op zoek was naar z’n kamer en spullen omdat in gereedheid te brengen. Gelukkig had Pietje de Bokma koud gezet want een koele dronk na zo’n fietstocht gaat er wel in. Kwart voor 5 kwamen Aad en zijn begeleiders onder luid applaus het kamp binnen lopen waar Aad na een drankje meteen onder de douche ging om daar als herboren onder vandaan te stappen.
Zoals de laatste jaren gebruikelijk bestaat het eten Zaterdags uit soep en brood dat reeds door de keukenploeg is klaargemaakt. Na het eten was het eerste bosspel voor rekening van Ed, Martin en Albert, wat gelukkig zonder tussenkomst van campingbewoners tot een goed einde werd gebracht en wat gezien de reacties van de jongs ook erg leuk was. Tijdens het bosspel moest de competitieleider het voetbalveld nog in orde maken, o.a. doelnetten ophangen, hoekvlaggen plaatsen en lijnen trekken. Kennelijk had hij de bochtige weg van het fietsen nog in de benen, maar twee van de acht lijnen liepen zeker kaarsrecht.
Zondagmorgen waren er tot verbazing van de keukenploeg 7 leiders om het brood te smeren maar dat is ieder jaar zo en zakt in de loop van de week terug tot de vaste ploeg die iedere morgen om 6 uur opstaat. Na het ontbijt beginnen de eerste wedstrijden voor de Snorkaalbeker. Dat is iedere morgen een vast punt op het kamp, uitgezondere da dag van de fietsenrally. Na de eerste competitiemorgen was het duidelijk dat Honduras een zeer sterk team had. Na het eten van Zondagmiddag was er een bosspel voor de kleintjes, daarna bracht Edward ons de eerste beginselen bij van het softbalspel, wat bij een ieder goed in de smaak viel en volgend jaar zeker meer aandacht verdient. Hij had dan ook alle benodigde attributen die bij het spel nodig zijn meegenomen.
Na de warme maaltijd werd er gekeken naar de finale van het wereldkampioenschap voetbal dat tot opluchting van alle kampgangers gewonnen werd door Italië. Na het voetbal kijken was er het jaarlijks terugkerende dobbelsteenspel waar de jongens door middel van het zo snel mogelijk lopen van post naar post zoveel mogelijk handtekeningen moesten verzamelen. Dit spel heeft tevens als reden dat de mannen een beetje vermoeid raken zodat er op een redelijk tijdstip geslapen gaat worden. De eerste avond blijven ze nogal lang wakker maar naargelang de kampweek vordert vallen ze na het bosspel vroeger in slaap.
Daar de schrijver van dit kampverslag na het kamp zijn aantekeningen zo goed had opgeborgen – hij heeft ze intussen weer gevonden maar te laat om een compleet verslag te schrijven – belooft hij u in de volgende Feeter een vervolg van het kamp te schrijven. Mijn verontschuldiging aanbiedend voor deze slordigheid aan alle kampdeelnemers beloof ik u in de volgende Feeter de rest van het kamp te vertellen, want ik kan u verzekeren dat er genoeg over te schrijven valt. Zo hoeft Pietje ook niet tegen mij te mopperen en kan ik op Maandagmiddag met een gerust geweten naar het stencillen komen.
1984
Maak je wel eens wat mee?
Op zaterdagochtend 14 juli stond Martin Hassing om 8.00 uur met de vrachtwagen gereed om de vele benodigdheden in te laden zoals een biljart, tafeltennistafels, voetbalspel, pupillendoeltjes, ballen, diverse spellen en de complete snoepwinkel van Ome Jan. Rond 9.00 uur kwamen de ouders de koffers inleveren die van een label werden voorzien door Leo Strijards en daarna op de gebruikelijke wijze in de vrachtwagen werden gegooid. Toen was het moment aangebroken dat de fietsers konden vertrekken. Klokslag 10.00 uur begon men de barre tocht naar Oosterhout.
Op de Kleiweg lag B.J. Beerens nog op kop maar op de Van Brienenoordbrug moest hij echter na drie lekke banden de pijp aan Maarten geven. De eerste lekke band dacht men geplakt te hebben doch wat bleek: men had de pleister (het was echt geen leukoplast) naast het gat geplakt. Na weer de buitenband goed betast te hebben zat de tweede pleister wel op de juiste plaats, maar amper 500 meter verder was de band weer lek en restte hem de bezembus. Terug op het Pad vertelde hij dat de heer Kokkeler enige lelijke woorden had gezegd, de nog aanwezige leiders hadden daar zo hun twijfels over. Tot aan Dordrecht liep alles gesmeerd, daarna begon de narigheid echter pas goed. Huib Peeters, wiens fiets bij de start al niet helemaal in orde bleek, bracht opnieuw beroering in het peloton. Daar links en rechts de kogels uit zijn trapas vlogen moest ook hij de strijd staken.
Goede raad was duur. Ton snelde naar de telefoon om de vrachtwagen te onderscheppen, deze was echter net vertrokken dus moest hij tot staan worden gebracht. Leonard, als eerste post, zag de wagen komen en begon wild te zwaaien. René Verhoogh, tot bijrijder gebombardeerd, zag de hoofdmeneer zwaaien en zwaaide dapper terug met de kennelijke gedachte: die zijn al lekker opgeschoten! Hij vergat Martin te waarschuwen dat er wel eens wat aan de hand zou kunnen zijn en deze vervolgde zijn rit met hoge snelheid richting kamp. Ruud, als tweede post gestationeerd, wierp zich met ware doodsverachting op de weg waardoor Martin wel moest stoppen. Hem werd verteld dat hij bij De Hoop, ons rustpunt op de heenweg, Ben Schrage jr., en Eline op moest pakken omdat voor hun de barre tocht door regen en wind toch te ver bleek. Wij met ons drieën vergaten echter de fiets van Huib. Zo moest Ton opnieuw in de telefoon klimmen om Ben wederom in de bezembus te dirigeren om Huib op te pakken. Leonard, Ruud en Ton gingen toen ook richting De Hoop, waar de andere groep nog even zat uit te blazen. Daar werden de fietsen van Eline en Benny ingeladen en bleven deze 2 wachten op de bezembus van Ben sr. Die intussen Huib met fiets had opgepakt, om hun vervolgens heelhuids op het kamp af te zetten. Na een glaasje fris genuttigd te hebben vervolgde het overgebleven peloton de tocht naar Kamphuis Ahoy. Verdere narigheid bleef ons gelukkig bespaard zodat we om kwart voor drie van de fietsen stapten.
Niet lang daarna kwamen ook de ouders die hun kinderen met de auto brachten aan. In tegenstelling tot moeders patatkraam, die alleen op woensdagmiddag open is, ging de snoepwinkel van Ome Jan gelijk open. De ouders, die de kinderen hadden gebracht, werd namens het kamp een consumptie aangeboden die er best in ging. Nadat iedereen aanwezig was en de vrachtwagen gelost, vertrok Martin weer naar Rotterdam en richtten wij de slaapzalen in. Intussen was de keukenploeg o.l.v. chefkok Coen Lusse al bezig met de bereiding van het avondeten.
’s Avonds stond er een bosspel van Ed van Beuningen en Peter Strijards op het programma waarbij men de “gekleurde” leiders met ballen mocht bekogelen. Het spel werd besloten met het herkennen van jeugdfoto’s van een aantal leiders die op het kamp aanwezig waren, alhoewel sommige jongs twijfelden of zij er wel allemaal waren. Na enkele biertjes of andere dranken te hebben gedronken ging de hele groep uiteindelijk “vroeg” naar bed.
Zondag begon om 9 uur datgene waar we voor gekomen waren: de voetbalcompetitie. Daar de heer Laan het veld nog niet had gemaaid en van lijnen had voorzien moesten we starten op een veld waar af en toe zowel de bal als de pupillen niet te zien waren. De enige tegenslag die we tijdens de competitie hadden was dat door de regenval de laatste wedstrijd van de zondag moest worden afgelast. Na de broodmaaltijd gingen de kleintjes even rusten en trokken ’s middags de leiders met hun eigen ploeg het bos in voor een spel. Nadat het avondeten verorberd was gingen wij ons klaarmaken voor het avondbosspel van Eric Reumer en Edwin Stoopendaal. Maandenlang hadden zij zilverpapier vergaard, ja, grote hopen, daarmee hadden ze een route uitgezet die wij moesten lopen. In allerlei vormen wisten zij ze te maken zodat we de weg niet kwijt konden raken. Na afloop op het kamp werden de kleintjes verwelkomd met limonade en koek. Gelukkig vonden we de volgende morgen niemand met een volle broek.
Maandagmorgen tijdens de voetbalcompetitie wilde de maaiploeg de wedstrijden vergallen. Met groot materieel kwam men aanrukken doch na enige rondjes op het veld ging het maaiapparaat aan stukken. Ze moesten het eerst repareren om het daarna op de bijvelden nog maar eens uit te proberen. Toen alles goed was gegaan op het bijveld mochten ze uiteindelijk op het heilige centre court. Na met maaien dacht de competitieleider er zo het zijne van; de jongens gingen het bos in en hij kon eindelijk gaan lijnen. ’s Middags zocht men er lustig op los naar quizvragen van Kees-Jan in het bos. Na afloop van dat spel werd de wedstrijd gespeeld die zondag moest worden afgelast. ’s Avonds was er een bosspel van Ruud Dekker en Peter Strijards en dat amuseerde ons allemaal want het eindigde met waterballonnen gooien op Peter in de schandpaal.
Dinsdagmorgen de gebruikelijke voetbalcompetitie waarin al een lichte afscheiding te bemerken viel omdat Muiderslot aan het einde van de ochtend een kleine puntenvoorsprong had. ’s Middags ging de fietsenrally om 10 uur van start met 7 ploegen. De tocht voerde ons over kasseien, berg en bos, zo trapten wij er dan ook lustig op los. De rally zat goed in elkaar, alleen nog een vraag aan de organisatoren: “wat is volgens jullie nou het verschil tussen een poster en een foto?” Traditiegetrouw eindigde de rally in een zeer gezellig café-restaurant aan het water, waar we nog even knettergek werden gemaakt met een kleurenkaart. Na de fietsenrally werden we verrast op een heerlijke nassi-tafel die werd verorberd in de recreatiezaal. Diezelfde middag was er voor de kleineren het overbekende dobbelstenenspel, waarna zij naar hartenlust pannenkoeken konden eten om vervolgens naar de spannende film van Prins Vaillant te kijken. Hierna werd met rode konen het bed opgezocht waar men de hele nacht nog over de film kon dromen.
De woensdagochtend weer de voetbalcompetitie die steeds spannender werd. Zoals te doen gebruikelijk werd er op het veld gejuicht, gehuild, gescholden op de scheidsrechters en hard gevoetbald. Gelukkig wist de competitieleider dit alles binnen de perken van het fatsoen te houden. Voor de middag stond de voetrally geprogrammeerd die door onze onderwijzer goed was georganiseerd. Tijdens het lopen bleek hij te lang te duren en moest wegens tijdgebrek dan ook worden ingekort, wat erg jammer was. Daar wij voor de jongens deze middag te vermoeiend vonden en wij het avondspel wilden laten vervallen werd op aandringen van de jongens het avondbosspel, zij het in verkorte vorm, toch gespeeld. Een compliment voor de organisatoren André de Hoog en Fred Stoopendaal die in een kort tijdsbestek dit spel toch tot een goed einde wisten te brengen. Daar de vermoeidheid bij leiders en jongens toch een woordje mee ging spreken, lag iedereen die avond of ochtend vroeg in zijn mandje.
De donderdag begon met een half uur langer slapen ivm de beestachtig zware woensdag. Iedereen stond dan ook fris en uitgeslapen op het veld, dat bleek duidelijk in de uitslagen van die dag. Zo waren er uitslagen van 6-2 en 10-1 te noteren: u ziet wat een avond vroeg naar bed gaan tot gevolg kan hebben. Muiderslot, dat op die dag de competitie leidde, waande zich al in de zevende hemel en zette al de kampioensliederen in. Men had echter niet gerekend op de burgers der leeuwen die snode plannen bevroedden. Zo luidt een bekend spreekwoord: “men kan niet eerder de huid verkopen voor de beer geschoten is”. Het team van Oldenstein, dat geen kampioenskansen meer had, toonde na die dag duidelijk sympathie voor de Leeuwenburgers zodat de Slotbewoners helemaal geïsoleerd zaten en zij de brug zelfs niet meer openden voor de hoofdmeneer en de competitieleider. ’s Middags de traditionele sportmiddag die in elkaar gezet, uitgedacht was en onder leiding stond van onze sportfanaten Henny en Frank Hamers. Evenals bij de andere spelen vinden wij het een prestatie dat men ieder jaar toch weer nieuwe variaties weet te verzinnen. Op deze manier uitgewerkt en georganiseerd zal de sportdag een vast en graag gezien programmapunt blijven op en tijdens het kamp.
Donderdagavond kwam voor wat de bosspelen betreft het hoogtepunt: Donna Maria was gesignaleerd in Oosterhout en wachtte op de ridder die haar met een kus zou bevrijden. De woorden op de stamkaart vormden tezamen een aantal mooie zinnen die ons in de richting stuurden van de verblijfplaats van Donna Maria. De ploegen die de meeste goede woorden van de stamkaart hadden mochten uiteraard als eerste vertrekken. De Leeuwenburgers waren hierbij sterk vertegenwoordigd. De route leidde via een spoor van touw en een “brandend” licht in de richting van Donna Maria. De allerjongste groep Leeuwenburgers olv superspeurneus Henny Hamers had als eerste groep het goede spoor in de richting van Donna Maria gevonden. De hele groep schreeuwde zich kapot om haar zo snel mogelijk te vinden en haar met een klinkende klapzoen te bevrijden. En ja hoor: wie vonden zij ten slotte aan de schandpaal genageld? Donna Maria. Maar wat bleek? Henny had niet Donna Maria gekust en bevrijd maar het was Donna Huib die vastgeketend zat. U begrijpt dat dit voor heel was lachwekkende taferelen zorgde die de Leeuwenburgers en alle anderen niet snel zullen vergeten. Maar het belangrijkste was toch wel dat Donna Maria Huib gevonden was en met een klinkende zoen bevrijd. Bijna alle groepen vonden uiteindelijk haar verblijfplaats maar zij moesten helaas constateren dat ze al was bevrijd. Eén groep, onder leiding van een zeer bekende doedelzakspeler, wist de verblijfplaats van Donna Maria niet te vinden en moest onverrichterzake huiswaarts keren.
Na het bosspel werd de bevrijding van Donna Maria gevierd op het kamphuis met een heerlijk glaasje ranja en een plak koek voor de jongens en voor de leiders een lekker potje pils of bier. De laatste die deze avond naar bed ging en het licht uit wilde doen schrok zich een hoedje. Het licht ging niet uit, maar wat bleek: het was reeds het ochtendgloren van de vrijdag. Vrijdagmorgen startte de laatste dag van deze zo spannende kampvoetbalcompetitie, die, naar later zou blijken, een sidderende finale met zich mee zou brengen. De stand voor men begon met voetballen was op dat moment: 1 Muiderslot met 22 punten, 2 Leeuwenburg met 20 punten en Oldenstein met 18 punten. Oldenstein, dat geen kans meer had op het kampioenschap, was niet van plan zich zo maar van het veld te laten spelen en deed er alles aan om de laatste dag zo veel mogelijk punten binnen te halen. De eerste wedstrijd Muiderslot C – Leeuwenburg C werd een gelijkspel wat niemand had verwacht daar uit de 3 gespeelde wedstrijden tegen elkaar Muiderslot 5 punten had verzameld. Dit was de eerste verrassing. Vervolgens kwamen Leeuwenburg A en Muiderslot A op het heilige centre court en zou men wel even kampioen worden, dachten de slotbewoners. Die gedachte waren wel terecht daar het A-team van Leeuwenburg in de vorige 5 dagen in totaal maar 2 punten had behaald. Hoe grillig en spannend deze competitie was, bleek uit deze wedstrijd. Leeuwenburg versloeg met 2-1 de kampioen gewaande slotbewoners en bracht de spanning weer volledig terug. Beide ploegen hadden toen 23 punten. Vervolgens de wedstrijd Oldenstein B tegen Leeuwenburg B, waarover niets te voorspellen viel daar beide ploegen in de 3 ervoor gespeelde wedstrijden niet verder waren gekomen dan gelijke spelen. In deze wedstrijd wist niemand te scoren. Leeuwenburg kwam toen op 24 punten. Met nog 3 wedstrijden te spelen was de spanning te snijden. Muiderslot en Oldenstein moesten nog twee wedstrijden spelen en Leeuwenburg nog één. Muiderslot C won met 2-6 van Oldenstein C en kwam hiermee op 25 punten. Leeuwenburg A moest winnen van Oldenstein A, maar alles was mogelijk. Opvallend hierbij was dat onze lieve Heer de dagelijkse gebeden van Kees-Jan verhoorde en hem in zijn laatste kampwedstrijd liet scoren. Hij zorgde voor een 1-0 voorsprong voor de Leeuwenburgers die, als deze stand zo bleef, kampioen waren. Maar Oldenstein schrok wakker, vocht dapper terug en wist een verdiende 1-1 stand op het scorebord te brengen. Leeuwenburg was toen uitgespeeld en stond op 25 punten. Muiderslot B had voor een stunt kunnen zorgen door van Oldenstein B te winnen maar het werd een pak slaag en ze verloren met 0-2. Zo bleef Muiderslot op 25 punten staan en was een beslissingswedstrijd nodig.
Om alle geruchten over partijdigheid en andere zaken de kop in te drukken werd de hoofdmeneer gevraagd deze wedstrijd te fluiten, hetgeen hem uitstekend afging. Leeuwenburg opende de score maar de rust brak aan met en 1-1 stand. Na rust een van spanning sidderende wedstrijd waarin beide ploegen voor de overwinning streden. Drie minuten voor tijd werd het 2-1 voor de Leeuwenburgers die daarmee kampioen werden. Het sluitstuk van de competitie was een ereronde van het complete team van Leeuwenburg over het heilige centre court.
Na deze wedstrijd was er voor de C-teams een bingo olv Don de Hoog. Hier waren veel en ook mooie prijzen te winnen en na afloop had ook iedereen een prijs te pakken. De A- en B-teams en de overige leiders gingen vast wat voetbalspullen en andere kampmaterialen opruimen zodat dat niet op zaterdagmorgen hoefde te gebeuren. De leiding was hier zo tevreden over dat zij volgend jaar zeker weer mee mogen helpen. Het avondeten bestond uit een halve kip, gebakken aardappels, mayonaise en appelmoes en ijs toe. Dit alles was door iedereen snel verorberd en na afloop was men uiterst tevreden want men vond dat de kok deze maaltijd lekker ontdooid had. Na de maaltijd ging iedereen vast zijn koffer inpakken en daarna moest men zich verzamelen in de recreatiezaal voor de traditionele cabaretavond olv van onze jeugdtrainer Edward Hijzen. Hij had wederom een aantal grandioze artiesten weten te contracteren zodat wij ons opperbest vermaakten. Niet alleen trad het tintelfrisse duo Coca en Cola op, maar ook het tieneridool Danny de Munck was aanwezig.
De hoofdmeneer wilde ook nog even het woord hebben want hij wilde de keukenploeg bedanken die de hele week voor ons natje en droogje gezorgd had. Coen, Elly, Ans, Coby, Sophie, Jan, Jan en Ton: nogmaals hartelijk dank. Na afloop van de cabaretavond zocht iedereen bijtijds zijn slaapzak op want de volgende dag wachtte voor velen wederom een zware fietstocht. Na het gebruikelijke kabaal op de vroege ochtend door die ouwe gehaktbal werden wij weer zeer vroeg wakker. De allerlaatste spullen werden in de koffer gegooid en we moesten ons voor de laatste maal verzamelen in de eetzaal. Het ontbijt was wederom van uitstekende kwaliteit zodat er dan ook geen kruimel overbleef. De vrachtwagen werd ingeladen en alle Miep Kraken van Leonidas maakten als een witte tornado het kamphuis schoon voor de volgende ploeg. Toen alles was ingeladen en de fietsen een laatste inspectie achter de rug hadden, ving om klokslag 10.00 uur de terugtocht aan naar Rotterdam, terwijl de allerjongsten weer door de ouders met de auto werden opgehaald. De terugtocht verliep gelukkig zonder al te veel problemen; slechts twee lekke banden van Geert-Jan van Teeffelen en van de ouwe gehaktbal zorgden voor enig oponthoud. Om ongeveer 14.00 uur was iedereen dan ook weer veilig in ons clubgebouw teruggekeerd zij het wat minder fit dan zaterdag de 14e juli van 1984.
Dit was een beknopt verslag van een weekje Kamp Ahoy al moeten we toch nog een aantal dingen vermelden. Een jaarlijks terugkerend evenement op het kamp is het penalty schieten op de aanwezige keepers. Dit waren Martin Hassing, Ed van Beuningen en Ruud Dekker die hun best deden om het zo lang mogelijk te laten duren. Bij de C-teams waren Xander Smit, Arno vd Horst en Brian de Wit de finalisten. Bij de B-teams waren dat René Buitendijk, Patrick Flooren en Pascal vd Ven. Bij de A-teams: Ed van Beuningen, Mathijs van Teeffelen en George vd Steen. De uiteindelijke finale ging tussen Mathijs, René en Brian. Brian viel na één ronde af. René en Mathijs maakten er een spannende aangelegenheid van en na 12 penalties werd Mathijs de beste penalty schutter van het kamp. Voor Oldenstein was dit penaltyschieten heet enige succes: alle drie de finalisten kwamen uit dit team.
Op het kamp wordt ook bijgehouden wie de meeste doelpunten scoort. Ed Stoopendaal kwam bij de A-teams met 7 doelpunten als winnaar tevoorschijn. Bij de B-teams waren dat René Buitendijk en Pascal vd Ven met 4 doelpunten. De C-teams scoorden er lustig op los: er waren twee winnaars met elk 24 doelpunten: Arno vd Horst en Xander Smit. Tijdens de cabaretavond werd aan alle winnaars een blijvende herinnering overhandigd. Nooit eerder heeft een ploeg zowel de voetbalcompetitie als de bosspelen gewonnen. Dit jaar lukte dat Leeuwenburg. Midden in de week ontsproot uit het brein van de hoofdmeneer een lied op de oude gehaktbal dat gretig werd meegezongen door iedereen en nog vele malen werd herhaald. Geert van Houten nam zijn gitaar mee naar het kamp. Veel hadden wij daarvan verwacht maar helaas bleken zijn muzikale kunsten niet verder te gaan dan een paar simpele handgrepen die bijna iedereen wel tevoorschijn kan toveren. Michel Erkelens verraste ons met een totaal nieuwe tekst bij het lied van de 10 kleine nikkertjes.
Het kamp zou niet compleet zijn zonder een klein incident, dit gebeurde dan ook. Vrijdagmorgen, tijdens de laatste competitiewedstrijd, vond onze ABN-kabouter het nodig om voortijdig op een fluitje te blazen, Brian de Wit, die hierdoor een kans op een zeker doelpunt in het hiernamaals zag verdwijnen, mocht tijdens het middagmaal zijn gram halen. Onze ABN-kabouter werd in schandpaal vastgenageld en Brian mocht onder grote hilariteit van alle aanwezigen zijn wellusten botvieren door met water gevulde ballonnen op hem te gooien. Een primeur op het Leonidaskamp was de eerste vrouwelijke leider, Eline is haar naam. Wij hopen dat zij volgend jaar toch ook een biertje lust! Op de woensdag kregen we trouwens bezoek uit Schotland, het was de bekende doedelzakspeler Anthony Mc. Damen. U begrijpt natuurlijk wel dat hij eerst wat voor ons moest spelen voordat hij een glaasje ranja kreeg aangeboden. Ieder jaar is er op het kamp wel iemand jarig. Dit jaar waren dat Ans de Vos, Jan de Koning en Remco Schrage. De traktaties die we van hun kregen smaakten verrukkelijk en we houden ons aanbevolen voor volgend jaar. Alhoewel wij nog heel veel te schrijven hebben over deze kampweek vinden wij het nu toch wel tijd om te stoppen. Alleen op de vraag die we u aan het begin stelden zijn we u nog het antwoord schuldig. Dit antwoord luidt…….NOOIT!
A.J. Kokkeler sr. en K.J. de Jong
1985
Beste zesjes
Na de gebruikelijke voorbereidingen en vergaderingen werd het zaterdag 6 juli, de dag van vertrek naar het kamp Ahoy in de bossen van Oosterhout. De vrachtwagen werd uiteraard weer bestuurd en geladen door Martin Hassing, geholpen door enige kampgangers die nu eens lekker met andermans slaapzak en kussen konden gooien. Zo vertrok Martin om ongeveer half elf richting Oosterhout met als trouwe waakhonden Hans en Kees-Jan, die de fiets hadden verwisseld voor een personenauto. Om precies twaalf uur vertrok de grote groep fietsers (41 man) ook richting kamphuis onder een stralende zon en de wind in de rug.
Dir jaar gebeurde er weinig spectaculairs onderweg, uitgezonderd een lekke band van Erwin van Rijswijk (die ditmaal in één keer goed geplakt werd) en wat gebitsproblemen van Marien van den Berg, maar ja, dan moet hij ook maar Kukident gebruiken. Uiteindelijk was om ongeveer 16.00 uur de hele groep binnen en zou de pret pas goed beginnen. De ouders, die onze jongste pupillen naar het kamp hadden gebracht, waren inmiddels alweer huiswaarts gekeerd, zodat ook voor de allerkleinsten het keten kon beginnen. Terwijl iedereen vast zijn slaapplaats in orde ging maken voor een eventuele nachtrust dook onze nieuwe kok, Aad Pfeiffer genaamd, al gelijk de keuken in. Voor de eerste avond was er een kop soep, een bal gehakt en brood, op voortreffelijke wijze klaargemaakt en in no time verorberd. Na het gebruikelijke gerammel op de tafels en het zingen van enige kampliederen vroeg de hoofdmeneer om een ogenblik stilte om daarin een ieder van harte welkom te heten op dit kamp en om tevens enige mededelingen van huishoudelijke aard aan ons kenbaar te maken.
Zaterdagavond stond het eerste bosspel onder leiding van André en Fred die nog een herkansing van vorig jaar te goed hadden. Voordat de kleintjes gingen slapen kregen ze de gebruikelijke limonade die dit jaar voorzien was van een lekkere sprits of een ander soort koek. Tot grote tevredenheid van de allerjongsten kwam Henny Hamers pas zondag. Hierdoor konden ze zooien en stoeien zodat het enige tijd in beslag nam voor ze sliepen. U begrijpt, de leiders lagen toen al lang te knorren. Zondagochtend was iedereen alweer vroeg uit de veren, want die ouwe gehaktbal liep weer met een hoop kabaal op de slaapzalen. Na de maaltijd begon uiteraard de voetbalcompetitie met als deelnemende ploegen: Anderlecht, Barcelona en Juventus. Er waren op de eerste dag wel veel opvallende doelpunten bij de wedstrijden. De mooiste goal van de dag kwam op naam van Eline Verhey die na een afzwaaiende corner de bal in één keer op haar pantoffeltje nam en deze onhoudbaar achter keeper Ed van Beuningen schoot. Spectaculair was ook de overwinning van Juventus 4 op Anderlecht 4, uitslag 8-0. De zondagmiddag werd er gehonkbald en gerugbied, terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat er penalty geschoten had moeten worden, maar Dhr. Kokkeler was hier te lui voor.
Zondagavond was er een bosspel dat georganiseerd was door Martin Hassing, Aad van der Helm en Jeroen van Houten. Het hoogtepunt van dit spel was het oversteken van het kanaal per vlot, hetgeen door iedereen zeer leuk werd gevonden. Piwi, onze kikvorsman, hoefde gelukkig niemand uit het water te redden zodat zijn surfpak kurkdroog bleef. Het was alleen jammer dat niet alle groepen bij het vlot zijn geweest, want de organisatoren hadden hier een hoop werk van gemaakt. Ook zij krijgen dus volgend jaar een herkansing.
Maandagmorgen kwam die ouwe gehaktbal ons weer veel te vroeg met een hoop tamtam uit onze mandjes lichten. Na het ontbijt werd er gevoetbald waarbij uiteraard weer flink gevochten, geschopt en gescholden werd. Na het middagspel (het zoeken van quizvragen in het bos) werd er penalty geschoten door de allerkleinsten. Als finalisten kwamen daaruit tevoorschijn bij groep 4 Brian de Wit en uit groep 3 Dennis Vonk. Het bosspel voor de avond was georganiseerd door de twee grootste gekken die wij bij ons hadden. Edward en Albert dus. Het spel heette dan ook “Het gevaarlijke gekken spel”. De bedoeling van dit spel was even simpel als leuk. Vijf psychiaters waren op zoek naar vijf ontzettend gevaarlijke gekken die te herkennen waren aan een bepaald symbool op hun gezicht. Eerst moesten de groepen de zielenknijpers om een kaartje te halen met daarop de omgeving waar de gek zat die de psychiater zocht. Eventjes een handtekening halen bij die “gek” en dan weer als een speer een andere psychiater opzoeken. Nou, zo simpel als het klinkt was het niet. Er liep namelijk een supergevaarlijke gek rond in de vorm van Albert K. (of is het nou andersom?) die de groep kon tikken en dat kostte punten. Deze avond waren er de meest achterlijke geluiden te horen in het bos. Kees-Jan was net een vogel die met zijn pootjes tussen de tramdeuren klem zat, Martin probeerde een specht te imiteren (Martin: dat moet je niet met een hamer doen want de gewonde bomen kermen nog steeds) en Piwi zat zo ontzetten strak in een surfpak dat hij wel rare geluiden moest maken. Peter Strijards was een medisch worden want hij maakte geluiden met zijn oren. Aad deed aan geslachtsverwarring, maat later bleek hij toch een jongetje en dan was er nog Albert die gewoon gek was met zijn toetertje. De gekken waren bijna door iedereen opgespoord, alleen de groep van Marien deed hier wel heel lang over (hij was zeker zijn gebitje weer kwijt). Dit spel is de volgende keer zeker weer voor herhaling vatbaar.
De dinsdagochtend begon zich bij de voetbalcompetitie al een kleine voorsprong af te tekenen voor de ploeg van Barcelona en het moet gezegd worden, het was wel verdiend. Na het middageten begon voor de junioren de fietsenrally en was er voor de pupillen een Zweeds-loopspel. De fietsenrally was georganiseerd door Martin en Don, die het dit keer erg goed gedaan hebben. De route voerde door een erg mooie omgeving en gelukkig kwamen we ook nog enkele leuke tentjes tegen. Voor Piet de Bie en Arthur Verhagen was de tocht niet zo succesvol, want na materiaalpech moesten zij onderweg in de bezemwagen van Martin stappen. De fietsenrally werd uiteindelijk gewonnen door Ed, Marco, Eddy en Mathijs. Het Zweeds-loopspel voor de pupillen werd gehouden op het kampterrein zelf en werd uiteindelijk gewonnen door de groep van Barcelona, Juventus werd tweede en Anderlecht derde.
De avondmaaltijd voor de pupillen bestond uit een berg pannenkoeken waar kok Aadje uren op had staan zwoegen. Ze waren erg lekker want in een klein half uurtje was alles dan ook op. Na de maaltijd werd de eetzaal omgetoverd in “Bioscoop Ahoy” alwaar de film “Stripes” gedraaid werd. Gelukkig had Hans goed begrepen hoe het filmapparaat werkte zodat de voorstelling vlekkeloos verliep . Na de film zochten de pupillen vermoeid en slaperig hun mandje op alwaar nog heerlijk nagedroomd werd over de film. Inmiddels waren de junioren weer teruggekeerd van de fietsenrally en zat iedereen hierover nog gezellig na te praten. Aad Pfeiffer maakte deze dag overuren, want na de pannenkoeken begon hij aan het bereiden van een grote pan macaroni voor de fietsers. Dat je dit wel aan Aad kan overlaten, bleek wel, want iedereen was over het eten erg goed te spreken. Alleen de paprika gaf wel wat problemen voor Hans. Na het eten werd de film voor de tweede keer gedraaid alleen nu voor de ouderen, die zich ook uitstekend amuseerden. Vermoeid en slaperig werden deze avond door iedereen “vroeg” de kooitjes opgezocht.
Woensdagochtend moesten we na het ontbijt natuurlijk weer snel verder met de voetbalcompetitie. De ploeg van Barcelona was erg sterk en zij stonden dan nog steeds bovenaan. Tijdens het voetballen kregen we bezoek van vier rasechte Leonidassers die al gauw de bijnaam kregen van “de Bronbeekboys”. Menig kampleider zal ooit nog wel eens zo genoemd worden. De traditionele sportmiddag was dit jaar georganiseerd door Eric en Albert. Door deze twee leiders waren weer een aantal fantastische spelletjes uitgezet op het terrein rond het kamphuis. Met behulp van de overige leiders en de A-spelers, die als leider van een groep aan alle spelen mee moesten doen, werd het een grandioos geslaagde sportmiddag. Als uiteindelijke winnaars kwamen de volgende spelers uit de metro: bij de F-groep een gedeelde eerste plaats voor Maarten Gerritzen en Bastiaan Ledder. Bij de E-groep ging Giel Devilé met de eer strijken. Bij de D-groep waren de winnaars Raymond Scheffel en Xander Smit. Bij de C-groep bleken René Buitendijk en Patrick Bluekens de sterksten. Bij de B-groep ging onze Spartaan Ruud van Wingerden met de medailles naar huis en bij de A-groep was Gé Scheers de minst slechte. Het eten smaakte deze avond weer voortreffelijk zodat we ’s avonds vol goede moed begonnen aan het bosspel, georganiseerd door Eric en Geert-Jan. Aan de hand van een aantal vrij moeilijke routebeschrijvingen moesten wij een aantal posten zien te vinden. Het was een leuk spel, alleen was het jammer dat het wegens tijdgebrek vroegtijdig moest worden afgebroken. Ook zij krijgen dan wederom een herkansing.
Na het avondspel was er voor de oudere junioren een dropping georganiseerd die zij waarschijnlijk niet snel zullen vergeten. Sir Anthony McDamen, die voor deze avond speciaal naar Oosterhout was gekomen, willen wij nog graag even bedanken voor het vervoer. Eenmaal gedropt ten zuiden van Breda liepen zij al vrij snel de verkeerde kant op hetgeen uiteraard de nodige kilometers extra lopen betekende. Vermoeid en volledig gesloopt en nog net in staat om een kwartje in de telefoonautomaat te stoppen, belde achtereenvolgens Eric en Albert vanaf het station Breda voor het inschakelen van de bezemwagens (het was inmiddels 4.30 uur). Ton, die speciaal voor eventuele noodgevallen vroeg naar bed was gegaan, werd eruit getrommeld en ook Hans, die al zeker 15 seconden in zijn mandje lag, werd eruit gehaald. Martin, Ton D. en Kees-Jan stonden ook al paraat met hun auto en in colonne werd er dus vertrokken naar station Breda. De groep had van de totale 23 te lopen kilometers er toen pas 6 afgelegd. De kilometers die zij verkeerd zijn gelopen tellen wij hier uiteraard niet bij. Om ongeveer zes uur was de groep weer veilig thuis en zochten de junioren voor zeker vijf kwartier hun bed op. De leiders vonden dit de moeite niet dus die zijn van ellende maar opgebleven. Het is de vraag of de organisatoren van de dropping volgend jaar weer een herkansing zullen krijgen.
Net als alle andere dagen begon de donderdag na het ontbijt de voetbalcompetitie waar duidelijk bleek dat de vermoeiende woensdag bij de diverse teams niet in de benen zat met als resultaat dat er uitslagen waren van 7-0 en 6-0 en enige gelijke spelen van 4-4. Deze dag werd duidelijk dat Barcelona de kampioenstitel alleen door een wonder nog kon verspelen. Na het nuttigen van de broodmaaltijd wist men Jan van Paassen (die even een dagje op bezoek was) zover te krijgen dat hij voor de pupillen even snel een bosspel in elkaar zette. Uiteraard hielp Henny hem hier ook bij. Na afloop van het spel was aan de reacties van de jongens te merken dat het spel in goede aarde was gevallen en dat men er reuze plezier aan had beleefd. Enige leiders zijn die middag met de A-B-C-spelers naar de Warande gegaan. U begrijpt dat de junioren het uitstekend naar hun zin hebben gehad in het zwembad, alleen hebben we wel wat lang moeten zoeken naar het gebitje van Marien dat hij reeds bij de eerste duik was verloren. Maar ook dat is natuurlijk weer gevonden. De ober op het terras had het weer erg naar zijn zin en is na ons vertrek gelijk met een grote beurs naar een zonnig oord vertrokken. Normaal gesproken moet een luchtkussen prettig en zacht maar Vincent Breur dacht hier later op de dag heel anders over.
Het avondspel was één groot sterk moment en zeker meer dan een zesje waard. Dit spel werd in twee etappes gespeeld. Vreemd uitgedoste figuren stonden rond het kamphuis met allemaal een behendigheidsspelletje. Te herkennen waren: een beul, een heks, een ridder, een monnik, een tovenaar en een spook. In de tweede etappe speelden deze figuren een heel belangrijke rol. Het belangrijkste aspect in dit spel was de tijd. In een tijdsbestek van negen minuten moesten de zes verklede figuren zich van de ene post naar de andere verplaatsen. Ook de groepen moesten dit doen. In die negen minuten waren de “tijdgeesten” gevaarlijk en konden zij de groepen pakken. Bij de posten, waar je maar één minuut mocht zijn, kreeg je van de tijdgeesten een opdracht. Zodra je als groep bij alle tijdgeesten geweest was moest je terug naar het kamphuis waar ons een ontzettend spannende verrassing te wachten stond. Er stonden zes tafels waar de zes tijdgeesten op gingen staan. Om de tafels was een halve cirkel van fakkels gemaakt wat een schitterend, gigantisch, fascinerend, feeëriek, spectaculair, fenomenaal schouwspel opleverde (maw: het was wel geinig). De daarom verzamelde groepen kregen ter plaatse een enveloppe met daarin een verknipte zin, die in goede volgorde de desbetreffende tijdgeest wederom deed sterven. Even spectaculair als de sfeer stortten achtereenvolgens de tijdgeesten genaamd Hakgraag, Eucalypta, Floris, Ischias, Gargamel en Caspar ter aarde. Onze complimenten gaan uit naar de organisatoren (Leonard, Ed en in het bijzonder Peter) die volgend jaar zeker weer zo’n spectakel mogen opzetten. Nogmaals: het was geinig. Na afloop werd nog menig maal het glas geheven op de goede afloop van dit spel, voordat we allemaal vroeg in de morgen onze vette lappen weer opzochten.
Na de dagelijks terugkerende ontbijtshow begon vrijdagmorgen de laatste dag van de voetbalcompetitie. Toch zorgde Anderlecht nog wel voor enige verrassingen die ochtend al konden ze Barcelona niet meer van de kampioenstitel afhouden. De eindstand van de competitie was dan ook als volgt: 1 Barcelona (40 punten) 2 Anderlecht (33 punten) 3 Juventus (23 punten). Na de lunch moest er nog penalty geschoten worden door de A- en B-spelers en de leiders. Dit festijn duurde niet zo erg lang en bracht als uiteindelijke finalisten tevoorschijn: Herman de Goede en Ed van Beuningen. Uit de grote finale kwam uiteindelijk Herman als penaltykoning 1985 tevoorschijn, gevolgd door Dennis Vonk en op een gedeelde derde plaats Brian de Wit en Ed van Beuningen. Hierna gingen enige leiders en A-spelers vast wat kampmateriaal verzamelen om dat vast klaar te zetten voor het vertrek op de zaterdagmorgen.
Don, Jeroen, Fred en Ome Jan verzorgden voor de C-D-E- en F-spelers een bingomiddag met wederom fantastische prijzen, waarbij ook bijna iedereen met een prijsje naar huis ging. Het programma voor de vrijdagavond was dit jaar iets anders opgezet dan de voorgaande jaren. Er was dit jaar een grandioze playbackshow in elkaar gezet die zeker voor herhaling vatbaar is. De avond begon uiteraard met de diverse prijsuitreikingen van enige spelen. Zo was er eerst de uitreiking van de Snorkaal-beker. Zoals u reeds heeft gelezen werd deze gewonnen door onze Spaanse vrienden uit Barcelona, die de hele week op het slagveld gedomineerd hadden. Zij verdienden dan ook dit jaar zeker de eindoverwinning. Bij de bosspelen wist wederom de ploeg van Barcelona beslag te leggen op de eerste prijs hetgeen hun uiteraard de bijnaam van “bushmen” opleverde. Achtereenvolgens werden ook de winnaars van de sportmiddag, het penaltyschieten en de fietsenrally van een prijsje voorzien.
Voor het verloop van de tafeltenniscompetitie komt hier een klein verslag van “Cor du Buy” himself. Als pionier van een dusdanige competitie mag ik wel weggen dat ik het er gigantisch vanaf heb gebracht. Zeker na de vele complimenten waarin ik er één wil vermelden: Hans, jouw competitie was de enige die klopte. Ondanks het regelmatig kwijt zijn van mijn groene schriftje waarin ik de stand bijhield heb ik toch iedereen op tijd van het voetbalveld gerukt om ter tafeltennissen. Na de diverse ronden scheidden zich al snel de tafeltennissers van de pingpongers. De sterkste loting van het kamp was Albert tegen Jeroen waarbij Jeroen het loodje legde. In een uitverkocht Melkhuisje werden de diverse finales gespeeld en bracht als uiteindelijke winnaars van jong naar oud: Brian de Wit, Raymond Lupgens, Gé Scheers en Albert Kokkeler. Ome Jan kwam achter na het kamp gebelgd naar mij toe waarom hij niet mee mocht doen. Jan, ik heb even de reglementen erop nageslagen en er bestaat één regel die zegt: een speler moet zonder hulpstukken boven tafel uitkomen om aan de wedstrijden deel te nemen en van je moeder mocht je trouwens ook niet, vandaar.
Hier volgt een verslag van de playbackshow o.l.v. Aad v.d. Huisman, die de echte Hennie Helm in het niets deed verdwijnen. Eerst werden we voorgesteld aan de jury die bestond uit: Kees, Eline en Ruud van de Wereld. De avond werd geopend door de Dolly Dots die hun laatste hit ten gehore brachten. Anita Klapwijk, Angela Verhagen, Patty Vermeulen, Toos Bakker, Sonja de Goede en Sophia Fredriks dansten en bewogen hun lippen alsof het echt was. Daarna werden we verrast door de aanwezigheid van Mijnheer Cactus die verdacht veel weg had van een tafeltenniscompetitieleider. If I had a hammer van Trini Lopez werd vertolkt door play(back)boy Raymond Voeten. De Boss himself (Bruce Maat Springsteen) kwam ook nog even langs en gaf een geweldige show ten beste waarbij hij zlefs nog die mooie meid van Vonk uitnodigde voor een dansje. Daar Louis Prima zelf niet aanwezig kon zijn, zongen Fred en Theo, onder de duim gehouden door André de Hoog, de wereldhit “Bonna Sera”. Hierna volgde een korte pauze waarin we getracteerd werden op een drankje om vervolgens verder te gaan met de sound-mix-show. Bart-Jan en Pascal vd Ven traden op onder de naam C-one-brothers en op zeer gepaste wijze werd die ouwe gehaktbal op de korrel genomen. Vervolgens betrad Edward één van de podia om een liedje ten gehore te brengen over onze limonade-boy H.H. Hierna kwamen Leonard, Hans en Edward die een lied zongen over Vonk en Voeten die twee jaar naar de bajes zouden moeten. Onze zuiderburen hadden Serge Urbanus afgevaardigd die op zeer sterke wijze een conference afstak.
Na een kleine pauze werd allereerst de keukenploeg bedankt. De hoofdmeneer haalde achtereenvolgens naar voren: Aad Pfeiffer, de hoofdmeneer in de keuken, waarvoor ons woorden te kort schoten over de geweldige maaltijden die ons voorgeschoteld werden, de dames lieve, lieve Mevrouw de Vos, Mevrouw van Beuningen, Mevrouw Hassing, Mevrouw Schrage en de Heren Ter Heerdt, De Koning en Kokkeler, die bedankt werden voor het vele werk dat zij hadden verricht tijdens de kampweek. En dan nu het antwoord op de vraag: wie zijn er nummer één geworden bij de Playback-Soundmix-show? Na rijp beraad van de jury volgt hier het resultaat. Ruud Dekker, als hoofd van de jury, bedankte allereerst alle deelnemers die gezorgd hadden voor een grandioze avond en hij vertelde dat het ontzettend moeilijk was om nummer één aan te wijzen daar een ieder erg zijn best had gedaan. Winnaar bij de playbackshow werd André de Hoog, die toch eigenlijk wel met kop en schouders boven alles uitstak. Bij de soundmixers bleek Zesje Bierhuizen de meeste indruk te hebben achtergelaten. Hij eindigde dan ook onbedreigd op de eerste plaats. Wij hopen dat de winnaars erg tevreden zullen zijn met hun prijzen. Uiteraard werd er nog genoeg nagebabbeld over deze avond en begon het al licht te worden toen iedereen zijn donkere kamer opzocht.
En toen kwam de dag waarop we eigenlijk helemaal niet zaten te wachten: de vertrekdag. Nadat ouwe Ton ons weer vrolijk gewekt had en het ontbijt was verorberd begonnen de laatste kampwerkzaamheden. Gelukkig waren de ouders weer bereid om hun kinderen op te halen zodat er niemand bij Hans hoefde achter te blijven. En u zult het niet geloven maar zelfs Dhr Voeten was dit jaar op tijd (of zo´n weddenschap helpt!), dus zo was iedereen om 11.00 uur weer vertrokken richting Erasmuspad. De fietsers gingen uiteraard weer vrolijk fluitend op pad, alleen Bart-Jan en Rogier moeten toch eens zorgen voor een goed fiets(band). Uiteindelijk was iedereen weer op het Pad gearriveerd en werden de laatste droge kelen met een glaasje antivries weggespoeld.
Daar onze drankvoorraad begint op te raken moeten we nu echt wel een eind gaan maken aan dit kampverslag. Er schieten nog wel enkele voorvallen te binnen die ons nog zeker nog van het hart moeten. De blauwe-ballen-trui, die Vincent kreeg, was dat nou letterlijk of figuurlijk bedoeld? Ook vragen wij ons af of Piet de Bie bij de buren ook de melk voor de deur weghaalt. Bondscoach Ton heeft tevens voor de volgende wedstrijd van het Nederlands elftal Alexander van Rijswijk en Raymond Niessler in zijn selectie opgenomen aangezien zij de grote uitblinkers waren op het kamp. Vervolgens zullen wij de militaire oefening en de modeshow ook niet snel vergeten en vragen wij ons nog steeds af of Mathilde van Teeffelen wel goedgekeurd zal worden voor militaire dienst.
Dit jaar hadden we een leider die echt gitaar kon spelen, hij durfde het zelfs in het openbaar. Al moesten we bij het lied House of the Rising Sun wel erg hard meezingen. Oh ja, Für Elise speelde hij ook feilloos. Uiteraard mogen we onze twee nieuwe leiders van de zaterdagafdeling niet vergeten. Marien was een jongen die flink van zich af heeft gebeten en voor de ander geldt alleen: roodwit zijn onze kleuren, Paul B-L-A-N-C. Voor diegenen die op zoek zijn naar de plaatjes bij dit verhaal verwijzen wij u naar de kantine alwaar de kampfoto’s hangen die gemaakt zijn door onze hoffotograaf Chris Rossaert. Langs deze weg willen wij alle conifeeën (volgens het Den Houtse woordenboek een gedrocht van coniferen en coryfeeën) bedanken voor dit gigantisch geslaagde kamp.
PS: is er misschien nog iemand die een stuiver kan wisselen?
Ton Kokkeler, Hans Hollander en Kees-Jan de Jong
1986
Gelukkig, zaterdag 28 juni was het weer zover zowel voor ouders en kinderen als voor de leiding: Kamp Ahoy. Ouders, omdat ze een weekje de handjes vrij zouden hebben. Kinderen, omdat ze het zo leuk vinden en leiders, tja ….. daar zijn de meningen over verdeeld. Het kaf scheidde zich al gauw van het koren. Het kaf: Kees-Jan, Hans, Ton K,. Marting, Ome Jan, Don, André, Ton D., Eric en de keukenploeg gingen gemotoriseerd naar Oosterhout. Het Koren (de rest) zette de gespierde dijbenen weer op de trappers. ’t Groene gras (de jonkies D, E en F) werden door de ouders gebracht. Twee spelers uit C hebben ons beloofd volgend jaar ook de fiets te pakken (die twee die eigenlijk naar de bajes zouden moeten). De fietsploeg was wel in Tour de France stemming: in drie uur en vijf minuten bereikte deze ploeg het kamphuis met bijzondere vermelding van de vierde plek van Raymond Lupgens op zijn omafiets.
Bij aankomst kon een ieder zijn bed vinden daar de reeds aanwezige leiders de koffers en tassen al op hun plaats hadden gelegd. Zoals gebruikelijk werden de ouders door Ed op gepaste wijze ontvangen en van een drankje voorzien. Na het nuttigen van een bal gehakt eb een bord groentesoep werd er begonnen aan het eerste bosspel. Onder de door ons verzonnen titel TV-storingsspel moest de groepen opdrachten uitvoeren bij verschillende posten. Er liepen twee gestoorde storingen en een montere monteur door het bos. De storingen werden veroorzaakt door de gestoorde storingen en konden weer hersteld worden mits men de montere monteur kon vinden, die alleen zichtbaar was dankzij zijn lichtgevende schoeisel. Aan het einde van de avond ontdekten we een verstekeling van minimaal formaat (twee kinderen uit één gezin is goedkoper, hè Hennie?).
Na een rustige nacht stonden wij op zondagochtend allemaal vroeg, gezond en uitgeslapen naast ons mandje. Na de maaltijd begon uiteraard de Ahoy-voetbalcompetitie met als deelnemende ploegen dit jaar: Manchester United, Liverpool en Everton. Er was dit jaar weinig kritiek op de indeling dus dat beloofde wat voor de competitie! Er was verdriet en vreugde rond het voetbalveld, maar ja dat hoort er nu eenmaal bij. De ploeg van Manchester United stond na afloop van de eerste dag bovenaan, maar de vraag was: zouden zij dit volhouden?
’s Middags begonnen de Olympische Spelen die van start gingen met een schitterende openingsceremonie. Helium Hans Samaranch, de voorzitter van het Olympisch Comité, hield de openingstoespraak die gevolgd werd door de volksliederen van de deelnemende landen: Zweden, Mexico, Japan, Canada, Kameroen en Peru. Opvallend was dat de chef de mission van Zweden de enige persoon was die het volkslied van zijn land helemaal uit het hoofd wist mee te zingen. Waar al dat eten van knäckebröd al niet goed voor is (nietwaar Geert-Jan?). Na de volksliederen en het Wilhelmus werd het tijd voor het oplaten van de reeds met helium gevulde ballonnen. De felgekleurde ballonnen werden op een sein van Sammie (Samaranch) allemaal tegelijk opgelaten: een prachtig gezicht voor weinig centen. Helaas belandden diverse rubbers dankzij een ongunstig windje in de bomen maar gelukkig wisten de meeste ballonnen deze eerste hindernis te overwinnen. Na ongeveer tien minuten hadden we het eerste kaartje al terug: Arno vd Horst zat op dat moment stijf in de gele trui. Momenteel (17-07-1986) zijn er al diverse kaartjes via de post binnen gekomen en een voorlopige uitslag kunnen jullie lezen aan het eind van dit kampverhaal.
Na de officiële opening van de Olympische Spelen volgden de eerste wedstrijden. Worstelen was de eerste discipline en na deze wedstrijden wist Zweden al over een sterk team te beschikken . Na de heerlijke maaltijd – nog niet vermeld, maar weer uitstekend verzorgd door kok Aad Pfeiffer – was het tijd voor de finale van de WK: West-Duitsland tegen Argentinië. Verdeeld over twee toestellen hebben we de finale gevolgd. Op het ene toestel wist Argentinië West-Duitsland overtuigend te kloppen, maar op het andere toestel leek Duitsland toch sterker maar de uitslag was hetzelfde. Na het voetballen was er nog een door Kees-Jan uitgezet bosspelletje voor de C-, D- en F-spelers, Hierna zouden de A- en B-spelers en leiders vlagverovertje gaan spelen doch men bleef liever in het kamphuis waar de eetzaal in een mum van tijd werd omgetoverd in een speelhal. Redelijk bijtijds zocht een ieder zijn vette lappen op, daar maandag weer een zware voetbalcompetitie wachtte.
Een kwartier later dan andere jaren kon die ouwe gehaktbal het toch niet laten om ons weer op luidruchtige en irritante wijze te wekken. Na maandag stond nog steeds Manchester United trots bovenaan bij het voetballen. Maandagmiddag werd vanwege de warme temperatuur een bezoek gebracht aan de Warande, waar een ieder zich op zijn eigen wijze heeft geamuseerd. De oberin deed die middag goede zaken en is gelijk daarna zelf op vakantie gegaan. Na de varkensschnitzel, de sperziebonen, de aardappelen en de sinaasappel begon het smurfenspel. Het was de leiding van de bosspelen gelukt om een aantal smurfen uit te nodigen en hun medewerking te laten verlenen aan dit spel. Achtereenvolgens kwamen opdraven: de Lolsmurf, de Smulsmurf, de Potige Smurf, de Brilsmurf en nog een Smurf. De groepen moesten in het bos de smurfen opzoeken maar zij moesten uitkijken voor Gargamel die hun kon aftikken. Een compliment voor de bedenkers van dit spel want iedereen was het er over eens: het was een spel om van te smurfen!
Na de bekende ochtendcapriolen van ome Ton zaten de dinsdagochtend weer uitgeslapen aan het ontbijt. De voetbalcompetitie werd steeds spannender maar Manchester United bleef aan kop. Na afloop van de lunch vertrokken de eerste deelnemers voor de fietsenrally die was uitgezet door Don en Martin, af en toe bijgestaan door de Potige Smurf. Voor de D- en E-spelers was er een bosspel dat het nodige van hun krachten vergde. Gelukkig wist een ieder al de posten te vinden en het spel is dan ook zeker voor herhaling vatbaar. Na afloop was er uiteraard een maaltijd die bestond uit een frikandel, gebakken krieltjes, appelmoes en een appel toe. Na afloop werd de eetzaal omgetoverd in een bioscoop alwaar de film van de kever “Herbie” werd gedraaid, gevolgd door een film van Bud Spencer. Na afloop zochten de pupillen gesloopt, moe en uitgeput hun mandje op.
De fietsenrally leidde de fietsers wederom door het schitterende Brabantse land. Er gebeurden uiteraard een hoop gekke en vreemde dingen tijdens deze tocht, maar het meest spectaculair was wel de duik van Marco Hanselman in de komkommers die helaas koeienmest bleken te zijn, Rond een uur of zes, half zeven – kan ook later zijn geweest – kwamen de eerste fietsers weer terug op het kamp vol verhalen die zij tijdens de reis beleefd hadden. De hongerige magen moesten natuurlijk goed gevuld worden, Kok Aad, die een ATV-dag had, werd vervangen door Raymond Voeten die een schitterende macaronimaaltijd wist te bereiden. Hierna ging de bioscoop weer open en konden ook de A-, B- en C-spelers en de leiders kijken naar een spannende film. Vermoeid van het fietsen en met rode konen van de film zocht een ieder bijtijds zijn bed op.
De woensdagochtend begon natuurlijk met de voetbalcompetitie. Opvallend was de outfit van H.H. Samaranch die als “keeper” zijnde al zijn kleren had aangetrokken die hij bij zich had. Er werd dit jaar opvallend fair gespeeld zodat er eigenlijk weinig “slechts” over het voetbal vermeld kan worden. Alleen moet ons wel van het hart dat wij Marien hebben opgegeven voor de cursus “hoe word ik een goede scheidsrechte?”. Woensdagmiddag werden de Oosterhoutse Olympische Spelen voortgezet met zitvoetbal en hockey. Wederom wist de ploeg van chef de mission G.J. Knäckebröd zich als beste te plaatsen om weer alle finales te winnen. Bij een onderzoek achteraf is gebleken dat het bewuste bröd geen dope of andere verboden middelen bevatte. Het was aan het enthousiasme van de chef de mission en die andere Wasa-figuur te danken dat deze ploeg wederom die dag als winnaar tevoorschijn kwam. Woensdagavond werd er weer een schitterend bosspel afgewerkt met als speciaal hoogtepunt het werpen van eieren die, gevangen, 1 punt opleverden maar wanneer men ze kopte een smerig hoofd en 2 punten. De matchwinnaar werd eitje Gerritzen die tweemaal raak kopte. Dit spel werd besloten met een waterballet op het kamp, wat uiteraard een zeer natte bedoening werd.
En dan nu de donderdag. Er werd op deze dag weer veel gedonderd, maar ja, wat verwacht u anders op een Leonidaskamp? Alle ploegen hadden nog kans om kampioen te worden, dus de competitie werd steeds spannender. De vraag was alleen of Liverpool het zou redden zonder Henny Hamers. Gelukkig was de heer Ton Doedelzak in topvorm zodat de ploeg van Liverpool aan een sterke eindsprint begon. Manchester United wist van afloop van de wedstrijden op donderdag nog steeds aan kop te blijven maar de vraag bleef: zouden zij dit volhouden? De middag was gereserveerd voor de laatste Olympische Spelen. De organisatie onder leiding van Helium Hans had wederom een aantal zware onderdelen op het programma gezet. Er moest onder andere gesprint worden, een duurloop worden gedaan en met een kogel worden gestoten. Wij hoeven u uiteraard niet te vertellen wie na deze laatste wedstrijden bovenaan stond. Deze middag werd besloten met een wedstrijd tegen onze buren van Kamphuis De Singel en u begrijpt het al: we wonnen met maar liefst 12-0. Het diner was op deze avond wederom grandioos bereid. Raymond, die een ATV-dag had, was vervangen door Aad en verder zullen we hier niet over uitweiden: iedereen moet het toch leren, ja toch Aad?
Het bosspel van donderdagavond stond in het teken van de stripfiguren en was georganiseerd door Fred en André, die het na drie jaar proberen eindelijk eens goed voor elkaar hadden. Zoals in vele spelen had men hier ook goede en kwade strippers rondlopen. De goede waren: Roadrunner, Lucky Luke, Obelix en Jerry. De kwade waren: Coyote, Dalton, Romein en Tom. De laatstgenoemde strippers konden een ploeg aftikken zodat zij verplicht waren om terug te gaan naar de laatste post en de goede strippers hun weer de opdracht gaven hun volgende post op te zoeken. Bij Obelix moesten door de ploegen stripfiguren worden uitgebeeld. U begrijpt dat iedereen de vreemdste klanken uitsloeg om een zo hoog mogelijk cijfer te kunnen krijgen. Het was alleen jammer dat het cassettebandje achterstevoren in de recorder zat zodat de opname helaas de mist in ging. Op de cabaretavond kregen degenen met een hoog cijfer alsnog de gelegenheid om hun favoriete stripfiguur te imiteren. Woorden schieten ons te kort om de organisatoren van dit spel te belonen, met andere woorden: het was wel grappig!
Vrijdagmorgen moest de beslissing vallen in de voetbalcompetitie. Alle drie de teams hadden nog een kans om met de kampioenstitel te gaan strijken. Voor Everton, maar dat wisten de teamgenoten al, moest er echt een wondertje gebeuren. Manchester en Liverpool waren de grootste kanshebbers voor de titel. Manchester begon met vier punten voorsprong op Liverpool. Grote vreugde na de eerste wedstrijd die door Manchester-3 met 8-2 van Everton-3 werd gewonnen. Daarna de eerste confrontatie van de beide kanshebbers voor de titel tussen Liverpool-1 en Manchester-1, die door Liverpool met 3-1 werd gewonnen maar ook toen nog vier punten voorsprong voor Manchester. Ook na de derde wedstrijd was het verschil nog vier punten omdat Everton met 6-0 won. De vierde wedstrijd liep Liverpool 1 punt in daar het tweede team gelijk speelde tegen Everton (2-2) en dus één punt behaalde. De vijfde wedstrijd liep Liverpool 2 punten in dankzij het derde team dat met 3-2 won van Everton. In de zesde wedstrijd liep Manchester weer een puntje uit. Everton, dat al lang alle kansen op het kampioenschap in rook had zien opgaan, moest Liverpool daarna weer een punt toestaan, Na deze wedstrijd was de stand: Liverpool 32 en Manchester 33 punten.
Heel toevallig was de laatste wedstrijd tussen Manchester-2 en Liverpool-2. Spanning alom want hier moest de beslissing vallen. Onder de uitstekende leiding van die ouwe werd er een zinderende finale gespeeld waar spanning en emotie hoogtij vierden. Voor het eerst in de competitie was de scheidsrechter verplicht een heetgebakerde speler vijf minuten rust te geven om af te koelen. Uiteindelijk wist Liverpool deze spannende maar zeer sportieve wedstrijd met 2-1 te winnen en daarmee het definitieve kampioenschap van Ahoy’86 binnen te halen.
De middagmaaltijd op de vrijdag bestond uit een heerlijk slaatje dat weer fantastisch was klaargemaakt door de keukenploeg. Na de maaltijd werd onze jaarlijkse groepsfoto gemaakt door onze erevoorzitter Dhr. De Vos. Terwijl de pupillen onder leiding van Don talloze prijzen konden winnen tijdens de bingo, gingen de A-, B- en C-spelers het kamphuis vast schoonmaken en alle sportmaterialen demonteren of verzamelen. Na afloop hiervan gingen zij American Football spelen onder leiding van Albert en Eric, die vlak daarvoor summier de juiste spelregels van Edward hadden vernomen. Onze complimenten gaan uit naar deze twee heren die het toch voor elkaar kregen om de regels niet te handhaven! Ook werden op deze middag de Olympische Spelen officieel afgesloten. De uiteindelijke winnaar was, zoals u al weet, het team van Zweden en een aantal mooie prijzen werd aan de winnaars uitgedeeld. Natuurlijk werd nog eenmaal het volkslied van het winnende land gespeeld en het Wilhelmus sloot de Oosterhoutse Olympische Spelen 1986 af. Het diner van vrijdagavond krijgt van ons een TIEN. Het was werkelijk waar fantastisch, voortreffelijk, goed, uitstekend en vooral lekker. Laten we hopen dat kok Aadje, zonder paprikaatje, volgend jaar weer meegaat (dus Raymond: nog even geduld).
De cabaretavond werd dit jaar georganiseerd door Leonard (teksten op muziek), Aad (presentatie), André (“zang”), Ton D., Hans en Edward (diversen). Gezien het thema van het kamp moest de cabaretavond in het teken staan van het televisiegebeuren. Vrijdagmiddag kwam de organisatie op het idee om een avondvullend tv-programma te maken. Zoals elke avond begon deze met het journaal. Nieuwslezer Edward Emmer wist weer een aantal zeer bijzondere nieuwsfeiten te verzamelen. Enige voorbeelden hiervan staan aan het eind van dit verslag (natuurlijk niet zo leuk als Edward dit kan). Na het journaal volgden de reclameboodschappen: “Kokkelers wekcentrale”, “Pfeiffer kokschool”, “Hanselmans Strontspray” en “Teeffelbergs Schoonmaakdienst” weden aangeprezen. Na deze boodschappen volgde Aad van der Togt om de boel om te roepen. Jan-Hijs Pelleboer voorspelde ons het weer van de afgelopen week. Dat hij niet met diepe snijwonden het toneel verliet mag een wonder worden genoemd (nat was hij wel)!
Serge kwam op veler verzoek weer met zijn Belgische kameraad Urbanus. Hij kwam met een hele nieuwe tekst wat bij menigeen een glim- tot schaterlach wekte, Na Serge Urbanus was het tijd voor het playback gebeuren. Raymond Voeten, Dennis Vonk, Henk van Beek en Arno van der Horst wisten op onnavolgbare wijze het nummer Burning Heart van Survivor te imiteren. Het werd toen tijd voor het tweede journaal, ditmaal gebarentaald door de uitermate deskundige doch slechtziende Helium Hans Samaranch. Na het journaal wederom een reclameboodschap. In dit verhaal kwam eindelijk de aap uit de mouw: Serge Bierhuizen en Michel Dekkers zijn NIET zindelijk.
“Wordt Vervolgd” werd aangekondigd door Aad van der Togt en gepresenteerd door Ton Damen. Diverse toppers van het laatste bosspel werden weer uitgenodigd om hun stripfiguren auditief te imiteren. Michel Vermeulen bleek een vermaarde Donald Duck te zijn, Ed Scheers was zijn tekst kwijt (kwek..kwek..kwek-Ed), Kees Hansma (of was het Hans Keesma?) presenteerde Studio Sport. Daarin zeer opzienbarende nieuwtjes. Ook in dit programma werd Gé eraan herinnerd dat hij, ondanks de goede tips van Ton Damen, zijn rijbewijs niet haalde. In Studio Sport was ook de officiële prijsuitreiking van de voetbalcompetitie en de bosspelen. Liverpool (of was het Everpool of Liverton?) kreeg uit handen van Ome Jan de “Snorkaal-beker”. Manchester United bleek het beste te zijn met de bosspelen en kreeg de prijs van Don.
Na de pauze brachten André, hans, Ton, Edward en Leonard de door laatstgenoemde gecreëerde liedjes ten gehore. Marco Hanselman, Herman de Goede en natuurlijk Ton Kokkeler werden flink door het ………. Gehaald. Sonja Barend, magistraal geïmiteerd door Aad, had zeven stoelen met evenzoveel gasten:
Raymond Lupgens: oud kan toch snel zijn
Ruud van Wingerden: noodgedwongen imitatie van een mol
Martin Visscher: drukt op verboden toeter(tje)
Marco Hanselman: die stinken kan
Maarten Gerritzen: vond het een zacht eitje
Fred Stoopendaal: veel oefening brengt resultaat
Marien van den Berg: en schoon is m’n ….. kamphuis.
Het Meditatief Moment sloot de avond: Ton en Hans konden niet echt van elkaar loskomen. Met de wetenschap dat we de volgende dag weer naar onze papa’s en mama’s mochten werden na het cabaret de bedjes snel opgezocht. Zaterdag: opruimen en ………. naar huis.
Voorlopige uitslag van de ballonnenwedstrijd: de ballonnen die het kamp niet hebben verlaten worden gediskwalificeerd wegens laagvliegerij. Daniël van Dams ballon werd gevonden in Roosendaal (26,4 km). Marco, Leonard en Patrick belandden gebroederlijk in Nispen (30 km). Leonie Hassing is tot dusver de verste vrouw: Essen, België (30,8 km). Serge’s ballon haalde net zijn tweede vaderland niet en bleef steken in de Wouwse Plantage (33,6 km). Don’s ballon werd gevonden in Brasschaat (B) (46,2 km). Herman de Goede moet de groeten hebben van een slijterij in Doel (B) ook toegankelijk voor 16-jaroigen (52,4 km). Michel vd Ven kwam het verst in Nederland: Ierseke (54,4 km). Erwin Suiker in Asse (B) (90,4 km). De verste tot nu toe: Wassili Meijer in het plaatsje Lennik ten zuidwesten van Brussel (110 km). Nog even geduld Wassili en dan win jij misschien wel de ……….. Maar we verwachten nog wel een ballon uit Zimbabwe van E.H.
Tenslotte enkele hoogtepunten uit het journaal:
Hoe zou het zijn met de zwerver Ketelbinkie in het ziekenhuis van Oosterhout?
Maarten: waarom zien we jou nooit koppen bij het voetballen, terwijl het met eieren zo goed gaat?
Zou Kees-Jan volgend jaar met de fiets gaan met zijn nieuwe gezicht (op het zitvlak)?
Zou Raymond zijn Weight Watchers dieet afmaken en volgend seizoen als een slanke den tussen de palen staan?
Opsporing verzocht: Hans is weer zijn horloge kwijt!
Ondanks dat Henk van Beek bij de neus is genomen en in de watten is gelegd moest hij toch zijn kampgeld betalen
Zou Henny nog steeds op zijn teentjes zijn getrapt?
Het casino is Den Hout is wegens een tekort aan zwart geld gesloten.
Herman de Goede lag op het kamp te duimen in bed. Alleen jammer dat het de duim van Aad van der Helm was!
Dankzij de heerlijke hamburgers van Jeroen Lommerse is er een nieuwe MacDonalds geopend in Oosterhout
Volgend jaar gaan John van Koppen en Marcel Vonk aan het infuus.
NAGEKOMEN BERICHT: Edward Hijzen is niet aangenomen bij het NOS-journaal omdat hij persé met zijn charmante assistente wilde werken en dat kan nu eenmaal niet.
Aangezien dit kampverslag dit jaar weer de nodige vrije tijd, drank, hete balletjes, zoutjes en nicotine kostte, zoeken wij voor volgend jaar een sponsor.
Ton Kokkeler, Hans Hollander en Kees-Jan de Jong
Onjuistheden of bezwaren aangaande dit kamprelaas dienen binnen drie dagen na verschijnen in drievoud zonder behulp van carbonpapier opgestuurd te worden naar de schrijvers. Er wordt met deze bezwaren echter niets gedaan.
1987
Beste Flodders,
Voor het inpakken en uitladen van de vrachtwagen verzoeken wij u het eerste weekbericht van het afgelopen seizoen nogmaals te lezen omdat dit op precies dezelfde chaotische wijze verliep. We beginnen dus bij het vertrek van de fietsers. Beste Robèr: wanneer je nou geen zin hebt om te fietsen, zeg dat dan meteen en fiets niet schijnheilig mee tot de Kleiweg…….. En dan nu verder naar Zevenbergschenhoek en ja hoor, natuurlijk was het weer Bart/Jan Beerens die de pijp aan Maarten moest geven. Wat was er nu weer? Twee kromme wielen, een gebroken ketting, een kapotte rem, een defecte versnelling, een doorgezakt zadel, een verlopen bagagedrager en een dito hoofd zorgden er voor dat BJ moest opgeven. U begrijpt dat dit allemaal met voorbedachten rade was, want hij had gewoon geen zin meer. Verder ging alles goed met de fietsers richting Oosterhout, alleen konden we gelukkig nog net Serge Bierhuizen op de Pannenhuisstraat tegenhouden anders was hij zo achter de Tour de France aan gegaan.
Aangekomen op het kamp werd uiteraard het hele kamphuis door ons opnieuw ingericht en tegen het avondeten was Kamp Ahoy omgetoverd in een gezellig en knus tehuis voor het schorem uit Rotterdam. De traditionele soep en het broodje bal werden precies op tijd geserveerd door onze kok Aadje (wegens succes geprolongeerd). De eerste “lang zal die leven” was voor Jimmy Dekkers. Er zouden er deze week nog veel volgen. Nadat de eerste grondregels van het kamp door Leonard waren verteld, de voetbalploegen waren ingedeeld en de eerste Napoli-, Verona- en Pisaliederen waren uitgeschreeuwd konden Fred en André het eerste bosspel uitleggen (dit was al hun vierde kans). We begrepen er geen bot van maar die moesten dan ook verzameld worden, Het bleek een erg leuk spel te zijn en alle groepen kwamen met hele kippengeraamten het kamp binnen. Daar moesten ze nog een eindopdracht uitvoeren. Complimentje heren! Nog lang niet moe en zeker niet voldaan zochten we na wat fris gedronken te hebben ons slaapzakje op.
Alsof er geen tijd verstreken was stond die Ouwe Gehaktbal alweer naast je bed met een lawaai waarvoor je eigenlijk een politievergunning nodig hebt. Je werd wakker of je kreeg een hartverzakking. Hij sprak elke ochtend de historische woorden: “lieve binken kom bij de pinken”. Na het ontbijt begon natuurlijke de traditionele voetbalkompetitie. Hoe deze verliep is haast niet op papier te krijgen, maar we proberen het aan het eind van dit verslag toch. Op zondagmiddag begon de zesdaagse. Daar de ballonnenwedstrijd van vorig jaar een groot sukses was, besloot Helium-Hans, de voorzitter van de zesdaagse-kommissie, hier ook dit jaar een groot festijn van te maken. Helium-Hans schakelde Helium-Henk-Nieuwegein in zo kostte dit hele gebeuren ons geen cent: bedankt Henk-Nieuwegein! De uitslag van de ballonnenwedstrijd zullen wij nog even geheim houden want er kan uiteraard nog een ballonnetje binnenkomen. Na het oplaten van de ballonnen en het bekendmaken van de wielerploegen kon de meest gevaarlijke stunt gaan beginnen (een derny-race). De bedoeling was dat een fietser een autoped (via een touw bevestigd aan de fiets) zou voortrekken. Dit spel ging goed totdat Arno van der Horst aan de beurt was. Arno ging tegen de vlakte en Mathijs fietste vrolijk verder. Een beetje Leonidasser blijft op zijn fiets zitten maar een Spartaan……. De hoofdmeneer en de voorzitter besloten er een eind aan te maken. De opzet van het spel was leuk maar in de praktijk kwam er geen … van terecht.
Het avondeten smaakt uiteraard weer voortreffelijk en wij konden dan ook met veel enthousiasme beginnen aan het avondspel van Erik Reumer. Dit was het dierengeluiden-spel da heel veel van onze oorspieren vergde. In het bos waren dierengeluiden te horen zoals trompetgeschal van een olifant, het gekrijs van een van-de-Ven-aap waarvoor zelfs een roodbilbaviaan op de loop zou gaan, Tarzan, een slang en nog enkele geluiden: een ware jungle! Deze dieren moesten worden opgespoord waarna een opdracht moest worden vervuld. Twee jokers in het bos probeerden de groepen dwars te zitten. Iets vermoeider maar nog steeds niet voldaan zochten we na het nuttigen van een glaasje ranja onze mandjes weer op (we wisten dat Freddy H. toch weer goede zaken had gedaan.
Na het ontbijt en de voetbalkompetitie zorgde het mooie weer ervoor dat we de Warande met een bezoek vereerden. Daar liep nog steeds dezelfde ober rond die door ons al gauw sheriff werd genoemd. Hij kende ons nog en wist precies wat hem te doen stond wanneer wij met onze vingers knipten. Bij het horen van “La Bamba” kreeg Hans jeugdsentiment maar Fred verpestte het. Nieuw in de Warande was een hele grote octopus in het water die al gauw door drie A-spelers een kopje kleiner werd gemaakt. Nadat dit gebeurd was begon men met een nieuw spel: bal koppen uit de lucht. Wij vragen ons af of Martin Visscher nog steeds zo goed kan koppen. U begrijpt dat wij ons prima amuseerden in het zwembad alleen liet het mooie weer ons in de namiddag in de steek.
Albert, die het horloge van Aad had weggenomen, had hiermee een tijdspel georganiseerd. Aan de hand van een strak tijdschema moesten de groepen een aantal posten opzoeken die per kwartier maar een minuut bezet waren. Een post bestond uit een persoon die herkenbaar was aan een zwart gezicht, een gekleurde helm en dito sjerp. Dit spel werd in navolging van twee jaar geleden weer een groot sukses en blijft voor herhaling vatbaar. Met enige vermoeidheidsverschijnselen maar nog steeds niet voldaan zochten wij zeer vroeg onze kooien weer op (Freddy H. begint steeds meer te lachen).
Dinsdagochtend werd er uiteraard weer gevoetbald en om 12.00 uur begon één van de hoogtepunten van der zesdaagse: de fietsenrally. Eddy Post, geassisteerd door zijn uit Rotterdam gekomen broer Peter en door Karin Kneteman, had een schitterende zesdorpse uitgezet. Aan de hand van kryptische omschrijvingen moest een aantal dorpen worden bezocht waar een opdracht moest worden vervuld. Opa en oma De Hoog – Hollander moeten de volgende keer wel proberen uit handen van de politie te blijven want anders gaat het zeker mis. De uiteindelijke winnaar van deze leuke maar barre tocht was de ploeg van Erik Reumer. De allerjongsten amuseerden zich deze middag met een leuk spel onder leiding van de Ouwe Gehaktbal. Hun avondmaaltijd bestond uit gebakken aardappel, frikadel, appelmoes en mayonaise en dit geheel was uiteraard in vijf minuten verorberd. Dinsdagavond kregen we bezoek van de familie Flodder die ons zeker twee uur bezig hield. Na alle belevenissen en verhalen van dit gezin zochten wij vroeg vermoeid maar nog lang niet uitgeteld onze matrassen op.
De woensdagochtend, met nog pijn in de billen van het fietsen, begon wederom met de voetbalkompetitie die steeds spannender werd. Na het middageten gingen we verder met de zesdaagse in de hoop dat het nu goed zou gaan. Er stonden sprintwedstrijden op het programma. De jongsten deden dit per step en de oudsten per fiets. Hans H. had het parcours zeer goed aangegeven en uitgeduid maar een aantal deelnemers had hier toch grote moeite mee. Datgene wat Raymond en Mathijs te veel deden dat reed Dennis te weinig. De woensdagavond was de avond van de hoofdmeneer die het volgende spel in elkaar had gezet. In een zeer gedetailleerde uitleg waar Hans echt niets van begreep, kon het spel beginnen. In diverse gekleurde dorpen in Suriname moesten aardappels geruild worden met een zakje rijst. Als je als groep zes aardappels van verschillende kleuren had en alle VN-posten had aangedaan mocht je een lid van het junglecommando van Sonny Klunswijk vangen. Het was een interessant en leuk spel. Nog eens doen! Na het spel en nog wat spa gingen we toch wel ietsje pietsje moe en ietsje pietsje voldaan naar ons bedje toe (ook Freddy H. sliep in met een glimlach).
Fris en vrolijk stonden wij ’s morgens weer op en wisten al dat we rond 10 voor 9 de zandvlakte in moesten voor de voetbalkompetitie, De donderdagmiddag stond in het teken van de klassementsproeven. De onderdelen waren:
Slalom bij Ingrid (alle begin is moeilijk)
Wip-wap bij Hans (hij heeft nu nog het op en neer)
Ringsteken bij Michel (even mikken en het lukt)
Veldrit bij de ouwe gehaktbal (u begrijpt: ook een puinhoop)
Sur-place bij Ed (dit kon hij zelf ook niet)
Een colletje bij Henny (de grootste wint altijd)
Deze spelen waren zeer spektakulair. Er werd gelachen en gebruld en we amuseerden ons kostelijk. Tijdens de avondmaaltijd begon het helaas te regenen. Na rijp beraad (of niet) werd besloten om het bosspel toch door te laten gaan. Weerdeskundige G.J. Pelleboer had een nat spel in elkaar gezet dat toch werd uitgespeeld. Er moest op deze avond een aantal bosnegers in rieten rokjes worden gevonden die voor de groepen een aantal letters hadden die uiteindelijk een woord moesten vormen. Onze pupil “de dikke van Dale” won deze avond helaas niet: hij werd gediskwalificeerd met het woord “katoenstruikpalm”. Ondanks de gutsende regen bleek dit toch een uitermate geslaagd spel. De plassen werden gebruikt als de Warande en Dennis wil maar wat graag in dienst en tijgeren in de plassen. Hans, die als bosneger in het bos zat, liep met de groep van André terug naar het kamphuis. Arno en Giel wilden hem met alle geweld in een plas krijgen, maar dit lukte natuurlijk niet. Zelf belandden ze wel regelmatig in een plas, maar pas met hulp van Robbie en Martijn lukte het om Hans gestrekt in een plas te gooien. Geert-Jan: volgend jaar dit spel met droog weer, kijken of het weer leuk wordt en hopen dat we meer plezier van de fakkels zullen hebben (“uikotenstraknepal” is misschien wel een goed woord: ook alle letters gebruikt). Terug op het kamp nog even worstelen op het woord en dan snel, toch wel een beetje moe maar nog niet echt voldaan, ons bedje in.
Vrijdagochtend was zeer spannend en enerverend: werd het Verona, dat er zo goed voor stond, of rook Pisa nog een kansje? De vrijdagmiddag was eigenlijk voor de zesdaagse maar de wedstrijdleiding moest de ploegentijdrit afgelasten gezien het verschrikkelijk natte weer en dito terrein. Technisch direkteur Henny Hamers had als alternatief een zeer hoogstaande kwis in elkaar gezet die de diverse ploegen naar eigen goeddunken moesten oplossen. Na dit innig denkwerk was er korvee voor de ouderen en een indoor-bingo o.l.v. Kees-Jan en Albert voor de kleintjes. Het Guinnessbook of records zoekt nog kontakt met hen omdat ze de langste indoor-bingo hebben gehouden aller tijden. Na het avondmaal, het gereedmaken van de koffers en klaarmaken voor vertrek de volgende ochtend werd het tijd voor de kabaret-avond. Het programma werd voorgelezen door onze conferencier Helium Hans en bestond uit de volgende onderdelen:
1 Opening
2 Limericks. Het kon niet missen dat hier bepaalde personen goed bedoeld door de modder werden gesleept. De beste limerick vonden wij wel deze:
WE HEBBEN EEN KOK DIE MET IJVER NOG SOEP MAAKT VAN EEN LEEGSTAANDE VIJVER
MAAR PAS NA HET KAMP DAN KRIJGEN WE KRAMP
DAT IS DAN DE ZIEKTE VAN PFEIFFER
3 Café. De droge ober Mathijs, de dronken Serge en de aantrekkelijke Dennis wisten ons 10 minuten aangenaam bezig te houden. De blote billen die erop volgden maakten menige tongen los en aansluitend hierop wist tuinman Serge van Urbanus ons nog een leuk verhaaltje te vertellen.
4 De prijsuitreikingen (al dan niet terecht)
5 Poppentheater. André’s poppentheater bestond uit: Fred Hardrijder (dat slaat natuurlijk op Fred Stoopendaal met z’n Audi-80) … opvallend is wel dat de enige snelheidsovertreding werd gemaakt door Hans in zijn Panda: kosten fl. 70,- … twee weken later een nieuwe bekeuring van fl. 200,- … gironummer3751856 tnv J. Hollander, Rotterdam …. Het kunstgebit (Marien heb je ‘m al teruggevonden?) …don’t give up (een playback-nummer door André en zijn poppen. Dit moet je gezien hebben, daar is anders niets over te schrijven… de paardenrace (een live verslag van enkele op het kamp aanwezige jockeys en hun paarden) …. Rock en roll nummer (wederom door André en zijn poppen alleen had hij er nu drie) … ma Flodder gaf een liefdesverklaring aan Pascal … het Joodse kerkhof (een lied voor de beheerder van het Joodse kerkhof, een oude vriend van Marien die wist te vertellen dat hij over lijken ging).
Dit was het einde van de kabaretavond. Uitgeput en eindelijk voldaan stapten we in onze vlooienbunkers. De zaterdagochtend is nooit leuk: na het noodzakelijke schoonmaken zijn we naar huis gegaan (verder niet over praten).
De voetbalkompetitie
Voor de vrijdag hadden we de flodders e.d. het verslag van de voetbalkompetitie beloofd. Evenals andere jaren werd er weer flink gehuild, gelachen, gejuicht en gescholden op scheidsrechter en voetbalkompetitieleiders. Pisa was na zondag de trotse koploper met 2 punten voorsprong op Napoli en 4 punten op Verona. Maandag stonden alle ploegen weer op 8 punten. Na dinsdag stond Verona 2 punten voor op Napoli en 4 op Pisa. U ziet: het bleef stuivertje wisselen om de absolute koppositie. De woensdag bracht een klein verschil in de puntendeling. Daar wist Verona toch enig voordeel uit te halen doordat Frankie van Basten tweemaal scoorde. Verona had 3 punten voorsprong op beide rivalen. Op donderdagmiddag was Napoli uitgeschakeld voor de eindzege. De andere ploegen hielden het tot de laatste dag spannend. Verona had met het aanbreken van de vrijdagochtend 1 punt voorsprong op Pisa en vriend en vijand waren het er over eens dat Verona de eindzege niet kon ontgaan. Maar de betere konditie na een slopende kampweek heeft Pisa als verrassende kampioen van het kamp 1987 opgeleverd. De stand: 1 Pisa met 27 punten, 2 Verona met 25 punten en 3 Napoli met 20 punten.
We hadden dit jaar weer een penaltyprijs meegenomen. Voor de keepers op het kamp (Hans, Ed en Martin) betekende dit dat zij ’s middags een keertje extra het keeperstenue moesten aantrekken na het spel. Bij de C-teams was er een spannende strijd waar uiteindelijk Raymond Torenvlied als winnaar uit tevoorschijn kwam. Bij de B-teams was het penaltyschieten wat zwak. De tijd die we hiervoor hadden uitgetrokken was ruim voldoende zodat we voor het eten nog konden genieten van een glaasje ranja. Henk van Beek werd de finalist. De A-teams hadden anderhalf uur de tijd en wat schetste onze verbazing toe na 3 kwartier Ed van Beuningen als winnaar tevoorschijn kwam. Donderdagmiddag werd de finale gehouden. Na de eerste ronde moest Raymond Torenvlied uitvallen. De keepers waren goed in vorm en Ed en Henk moesten met z’n tweeën uitmaken wie de uiteindelijke winnaar zou worden. Henk van Beek werd tenslotte de penaltykampioen Ahoy ’87.
Tenslotte: wist u dat
Verona kans zag de keeper elke dag in een andere outfit te laten verschijnen, van oud vrouwtje tot jonge blom (op de laatste dag zelfs voor ons, vaste kampgangers, onherkenbaar)?
Het rekord “lekke banden” staat op de hoofdmeneer daar dit reeds gebeurde 75 meter na het kamphuis?
Hof van Holland in Zevenbergschenhoek gaat uitbreiden daar de zaterdagse bezoekjes van Leonidas veel geld opleveren?
Peter, Brian en Ingrid de dokter nodig hadden?
Oom Jan vindt dat de ouwe gehaktbal bij het groot vuil hoort?
Het horloge van onze kok in de trainingsbroek zat van een van de leiders?
Bastiaan niet wist of zijn pink gebroken of gekneusd was (of geen van beide)?
Paula Ahsman nog beter om kan gaan met een theedoek dan met een glaasje bier? Een theedoek???
Chris de enige was die een theedoek de hele dag gebruikte?
We nog een paar verjaardagen zijn vergeten en wel van Ans, Herman, Jan en Sebastiaan?
Er 11 kaarten terug zijn van de ballonnenwedstrijd en er dus een uitslag is? Daar komt ie:
(11) Michel Doorn (Tilburg 20 km)
(10) Erik Rolloos (Oisterwijk 24 km)
(9) Marcel van Millegen (Moergestel 27 km)
(8) Michael Siebel (Oisterwijk 28 km)
(7) Michel Dekkers (Oostelbeers 36 km)
(6) Ed Scheers (Oirschot 40 km)
(5) ?
(4) Stefan Odding (Deurne 70 km)
(3) Sander Vervloed (Venlo 98 km)
(2) Henk van Beek (Tuniswort (DLD) 118,4 km)
(1) Brian de Wit (Berg Neustadt (DLD) 210 km)
Dit besluit het kampverslag 1987. Tot onze spijt is het een stuk korter dan anders maar hopelijk toch leuk. Tot volgend jaar!
Kees-Jan, Hans en Ton.
1988
Zaterdag
Zaterdagochtend werden alle koffers weer ingeleverd om met de vrachtauto naar Kamp Ahoy te worden vervoerd. Tenminste, alle ……. Ene De Hoog presteerde het om zich al op de dag van vertrek te verslapen. Aangezien hij zelf niet meer wist of hij nu wel of niet op het Erasmuspad was, belde hij even op. Of werd hij nu gebeld? En ja hoor: te laat. Haasten, bus missen, taxi nemen en dan op het Pad er achter komen dat hij met een bepaald iemand kon meerijden, die trouwens makkelijk met een sterrenslagspel “blindlopen” mee zou kunnen doen. Nadat André met een flesje Pleegzuster Heineken over de zenuwen heen was geholpen kwamen de eerste ouders met kinderen al gauw aan op Kamp Ahoy. Op onze vraag of de ouders nog wat wilden drinken hadden de meeste ouders liever willen antwoorden dat ze het liefst gelijk weggingen nu ze eindelijk een volle week waren verlost van die pokke-apen, maar ze slikten dapper letterlijk en figuurlijk even door. Al zeer snel kwam ook de eerste fietser binnen. Smurf Urbanus Bierhuizen dacht blijkbaar dat hij een roadrunner was aangezien hij miep-miep een recordtijd fietste op de afstand Rotterdam – Den Hout. Bij de volgende groep fietsers dacht André nog even dat hij een oranje waas voor zijn ogen aan de vorige avond had overgehouden maar het bleek slechts de oranjemanie te zijn. Peter Goedhart en de Vonkjes dachten blijkbaar dat de route over de Afsluitdijk ging en arriveerden uren later.
Inmiddels werd het kamp luidruchtig verkend. Nadat we door de aardappelen heengeworsteld waren, begonnen we ’s avonds met het eerste bosspel van André de Hoog en Hans van Lieshout. Hoewel Henny Hamers zelf een fervent Anti-Alcoholic is, bleek zoon Frank wel van een goudgele rakker te houden. De leiders op de posten bedanken hierbij Frankie, aangezien zij niet meer zelf de restjes uit de flesjes hoefden te schudden. Verder bleken sommige paartjes in de Den Houtse bossen de bordjes “vrijplaats” wel erg letterlijk te nemen. Nu Peter Strijards dus echt alles had meegemaakt, stond niets een huwelijk meer in de weg. Gefeliciteerd, Peter!! (hoewel?)
Zondag
Hans en Wijnand versliepen zich. Nadat de oude gehaktbal Ton Kokkeler zaterdagavond in het donker had gelijnd bleek dat hij de lijnen nog nooit zo recht had weten te krijgen (zou hij dan echt blind zijn?). Deze waren zondagochtend echter alleen te gebruiken voor waterpolowedstrijden en daarom werd de door dezelfde oude gehaktbal georganiseerde voetbalcompetitiestart naar later verschoven. De opening van Sterrenslag werd georganiseerd door de KRO onder de bezielende leiding van Hans Helium van Heumen en de Van Heumens. Deelnemende ploegen waren de Tros met Kees-Jan Bosboom en Aadje Dobbe; Veronica met Hans Komkommersieel en Arthur Steunbeer; de AVRO met André Duys en Mirna van den Berg; de VARA met Geert-Jan Holland en Ome Jan van Dam; de NCRV met dominee Ytzen Clossaertsma en Mathijs Rierman en last but not least de EO mety de evangelisten Jeroen vd Bosch en Erik Rikkert, die het kamp meteen omdoopten in een muzikale fruitmand.
Spontaan startte de EO een ledenwerfactie via honderden folders en posters, hetgeen hen direct een tiental nieuwe leden opleverde. Kees-Jan de Jong kon zijn geluk niet op toen hij een week later zijn lidmaatschapskaart van de EO-jongerenclub inclusief acceptgiro in de brievenbus kreeg. André Duys had z’n goudviskom op zijn hoofd gezet, hetgeen hem direct de roepnaam waterhoofd en guppekop opleverde. Ook Sterrenslag werd een waterige toestand en verregende. Volgens on ze EO‘ers vd Bosch en Rikkert kwam dit doordat de Dag des Heren verstoord was. Als dit klopt dan is zijn straf wel erg zwaar aangezien het ons een hele week regen opleverde. ’s Avonds werd er nog heel wat af ge-EOot. De Even Opdrinken’s. Even Openen’s, Even Overslaan’s e.d. waren niet van de lucht. Wijnand presteerde het om zeven kaarten naar zeven verschillende vriendinnen te sturen, genaamd Maandag, Dinsdag, Woensdag etc. Aangezien Jeroen van Houten tijdens het bosspel bemerkt had dat Wijnand in het gezegende bezit van een Pinkeltje is zal het allemaal zo’n vaart wel niet lopen. Nadat Ron van der Horst was voorzien van een wasknijper op de neus en zorgvuldig was afgeplakt, konden ook de A-spelers gaan slapen. Men vreesde namelijk instortingsgevaar.
Maandag
Wijnand en Hans versliepen zich. Herstel: Wijnand niet. Hij had eerst een uurtje nodig om de tegels terug te zetten, welke spontaan van de muur kwamen zetten terwijl hij probeerde te douchen. Na kort overleg werd besloten de douches en toiletten toch maar niet te laten uitbreken voor Wijnand. Het kanaal is immers vlakbij het kamp (sorry, geintje, Wijnand). Bij de voetbalcompetitie ontstond er inmiddels een lichte afscheiding. Vooral door Paul Hendrik van Basten (8 goals in één wedstrijd) namen de Roadrunners afstand van de concurrentie. De Daltons onderscheidden zich alleen (en hoe kan het ook anders) door crimineel gedrag op de velden. Vooral Klungelsmurf Raymond Lupgens moest het ontgelden. ’s Middags was er weer Sterrenslag waar vooral Jeroen Jezus zich onderscheidde door z’n blote kikkerbillen. Daarna ging hij in retraite om z’n zonden te overdenken. Geert-Jan Brokkenpiloot van Teeffelen wilde zelfs tijdens de Skippybalrace de lucht in. Dit lukte dan wel perfect met de skippybal (hij explodeerde namelijk spontaan) maar Geert-Jan belandde onzacht op de grond.
Na deze vlieg- en landingsdemonstratie besloot Erik Rolloos ’s middags de vrije val te proberen. Helaas had hij geen parachute om. Daar staat tegenover dat hij niet meer zo lang hoeft te wachten totdat al zijn tandjes zijn gewisseld. Robèr Willemsen slaagde er niet in, zittend voor een leeg doel, om ook maar één bal er in te schieten. En dat na vijf lucky goals in de voetbalcompetitie die dag. ’s Avonds tijdens het bosspel werden de leiders van de groepen in Engeland gedwongen een eitje te bakken op een primusstelletje en daarna te verorberen. Terwijl de andere leiders de blaren op hun handen kregen, liet Henny Hamers zien dat je je giromaatpas tegenwoordig inderdaad overal voor kan gebruiken. Het ius echt ideaal bestek.
Verder presteerde Hans van Lieshout het om 10 meter bos in 40 minuten af te leggen. Waarlijk een uitzonderlijke prestatie. Nadat Kees-Jan de Jong zich in Spanje met gracieuze bewegingen van zijn kledingstukken had ontdaan en zich ingesmeerd had met Delial, vroeg hij zich vertwijfeld af wanneer de zon nu eindelijk eens ging schijnen . En dat om 11 uur ’s avonds! Pseudo-Rambo’s B.J. Beerens en R. Willemsen toonden zich zulke goede kaartlezers, dat ze de eerste Nederlandse jongens worden die worden afgekeurd voor militaire dienst vanwege een acuut gebrek aan geografische kennis. WONDER: Jeroen Jezus ontdekte in een 6 cm diepe plas dat hij zelfs over het water kan lopen. Nadat het bosspel was afgelopen werd ontdekt dat Henny Hamers een driekwart stokbrood in zijn broek had verstopt. André en Ome Jan hadden hier logischerwijs niets van gemerkt.
Dinsdag
Nadat ’s ochtends de voetbalcompetitie was afgewerkt gingen de junioren weg voor de fietstocht. De pupillen speelden eerst nog een wedstrijd (uitslag: Paul van Basten 8 – Jeroen Jansen 4), waarna er een vragenspelletje was in het bos voor het kamphuis. De daarvoor benodigde punaisesd waren inmiddels meegenomen door Wijnand, zodat we deze uit de kroeg moesten oppiepen. PIEP. Toen de pupillen uit het bos terug waren kom en zwemmen, bleek uit de door de regen doorgelopen antwoordlijsten, dat wel erg veel jongens Erik Rolloos als de echte Rat aanwezen in plaats van Danny de Munck. Daarna was er film, kroketten en gebakken ietwat krielerige aardappeltjes met mayonaise.
Tijdens de fietstocht werd Aad vd Helm nogmaals en ten slotte definitief gepasseerd …. door z’n kettingkast. Sommige mensen doen ook letterlijk alles om niet terug te hoeven fietsen. Tot ontsteltenis van Stefan Odding bleek na een half uurtje dat hij niet met Ome Jan stond te prten maar met zijn dubbelganger. Een stom verbaasde boer op de fiets ontdekte dat zijn moeder al die jaren al in België woonde. Toen hij de landgrens in zijn geboortedorp wilde passeren kon hij geen paspoort overleggen en werd aangehouden door douanier Wijnand Hollander. Hans Hollander slaagde er in om ook dit jaar weer een rustiek Brabants dorpje op stelten te zetten. Na de zoveelkste polonaise rond het stadhuis van ’s Gravenmoer kwam de burgemeester verontwaardigd naar buiten. Ook nu werd er weer gedreigd met politie-optreden van de ME. Vanaf dit jaar is ’s Gravenmoer evenals Dongen, Teteringen, Geertruidenberg en Terheijden een Leonidasvrije gemeente. ’s Avonds probeerde een ploeg van 20 man Wijnand wederom op te piepen, maar nu uit zijn schoonheidsslaapje. Aangezien hij dit nogal nodig schijnt te hebben, werd hij niet wakker. Tevens werd er spontaan een collecte gehouden om hem een gehoorapparaat te geven. Verder bleek dat de VARA ook ’s avonds een eensgezinde omroep is. Ome Jan en Geert-Jan Holland dragen namelijk beiden dezelfde pyjama.
Woensdag
Pascal Aapje Aapje Aapje Aapje Olifantje v.d. Ven versliep zich. Nadat er enige reanimatie was toegepast kwam het aapje uit de mouw: hij had een olifantje een pootje gelicht. Tijdens het voetballen behaalden De Daltons het kampdiepterecord: 0 punten uit 5 wedstrijden. Toch waren er nog wel pluspunten. Omdat de actie van Raymond Gillhaus voor sommige mensen toch wat te snel ging, vond André Koeman het nodig deze actie vertraagd te herhalen. Op sierlijke en zeer langzame wijze werd Klungelsmurf Raymond Lupgens weer gedwongen zand te happen. Je bent crimineel of je bent het niet! Tijdens Sterrenslag werden in het kader van de Paralympics de finales blindlopen gehouden. Na een half uur werd besloten om Bastiaan Ledder toch maar weer de blinddoek af te doen. Hij was de finishlijn inmiddels al een km of tien gepasseerd. De AVRO is volop in beweging. Fikret nam dit wel erg letterlijk: hij gaf spontaan zijn bloedbaan de vrije loop. Na een kleine operatie was hij weer op de been.
’s Avonds werd het bosspel besloten met een echt boers spelletje en wel koeien melken. Ook Ome Jan toonde zich een ervaren melker. Stefan Odding wist nu niet meer zeker of dit nu Ome Jan of zijn boerendubbelganger was of niet. Later op de avond lieten de leiders zich het voedzame vocht uit de spenen goed smaken. Daarna vonden Hans Hollander en Geert-Jan van Teeffelen het nodig om hun zonden in de gootsteen af te spoelen. Kapitein Drinkgraag / Aapje aapje olifantje Pascal vd Ven wist gelukkig nog precies hoe het eerstgenoemde spelletje ging. De Van Lieshoutjes helaas niet: hik! Bart-Jan kreeg een kaart van zijn moeder. Ze werd gillend gek van alle meisjes die voor hem belden. Deze meisjes hadden probleemloos aan het blindlopen mee kunnen doen. Zonder blinddoek natuurlijk!
Donderdag
Na het ontbijt kwamen wij er achter dat het evangelistenpaar Gorrée met de krijtwagen een duidelijk symbool van afkeuring t.o.v. de Hollanders op het veld hadden getekend. Dat krijg je ervan als je ’s nachts in zo’n kleine gemeente als Den Hout naturistenlopen rond het voetbalveld meent te moeten houden. De voetbalcompetitie spitste zich inmiddels toe op de strijd tussen de Roadrunners en de Smurfen. Langzamerhand slaagden de corrupte Smurfen er in het verschil te verkleinen met wat arbitrale hulp. In de bosspelencompetitie stonde de Smurfen trouwens al fier bovenaan. ’s Middags was er bingo voor de pupillen. Er waren zoveel prijzen dat sommige pupilletjes verdwaald raakten tussen de door hun gewonnen prijzen. Na afloop begon iedereen enthousiast te vliegeren, waardoor we genoodzaakt werden sommige F-spelers met gewichten te verzwaren zodat ze niet weg konden vlieg(er)en. Het werd voor mij wel een beetje druk daarboven in de lucht.
’s Avonds was er het slotspel van de bosspelen. Alle groepen kregen van een medicijnman spreuken, waarmee ze de posten konden vinden. Indiaan Aad vd Helm was net terug uit militaire dienst en dat was goed te merken. Deze sergeant zevende klas was duidelijk alleen maar gewend om in zijn luxe tankje te zitten, want z’n hindernisbaan stelde weinig voor. Als zelfs een anti-atleet als André (die via broederdienst onder zijn dienstplicht is uitgekomen) deze in een redelijke tijd weet te bestormen, begin ik toch ernstige twijfels te krijgen over de defensie van dit kleine kikkerlandje. Ik denk dat ik maar eens terugvlieg naar de Canarische Eilanden! Het enige effect van deze stormbaan was dat alle zwaarlijvige deelnemers met de broek op de enkels en door de modder onherkenbaar het bosspel moesten vervolgen. Voor de volgende heren: Ton Kokkeler, Chris Rossaert, Maarten Gerritzen, Robèr Willemsen en André de Hoog worden nu voor volgend jaar tractorbanden aangeschaft. Voor Ricardo, Frankie en ook voor Ed van Beuningen worden stepbandjes besteld. Verder mag Aad vd Helm nog wel eens flink oefenen op het onderdeel explosieven, want een door hem te vroeg afgestoken rookbommetje meende hij met zijn blote voet uit te kunnen trappen. Vervolgens veranderde hij van Witvoetindiaan naar Roodvoetindiaan en ten slotte zelfs naar een Zwartvoetindiaan. Gelukkig heeft hij altijd al op grote voet willen leven.
Nadat Ingrid een avondje met Wijnand was wezen eten in het Boerenbontje, wilde Marien niet meer van haar zijde wijken en ging hij derhalve heel de avond met haar postzitten. How romantic! Toen iedereen alle posten had gehad, moest er naar de sleutel van de box van de medicijnman gezocht worden, die op de middenstip van het voetbalveld begraven lag. Aangezien ene Kokkeler deze middenstip op zijn onnavolgbare wijze had aangebracht, leverde dit nogal wat problemen op. Na afloop leek het voetbalveld meer op een mollenveld, daar er maar liefst 97 middenstippen geregistreerd werden. Supersmurf Martijn Heintz ontdekte ten slotte de sleutel waardoor de Daltons het spel wonnen. De Daltons? Jawel, een beetje omkoping wil altijd wel helpen! Wat een criminelen die Daltons!!
Vrijdag
De laatste en belangrijkste dag. De beslissing in de bosspelencompetitie was al gevallen. Ondanks het omkoopschandaal behaalden de Smurfen de eindoverwinning. De beslissing in de voetbalcompetitie en bij Sterrenslag moest echter nog komen. De C-ploeg van de Roadrunners was deze morgen door hun sponsor in een nieuw tenue gestoken voor de belangrijke kampioenswedstrijd. De beloofde en reeds van tevoren verdeelde winstpremie (ijsjes) kon echter in de vriezer blijven. De 6-0 nederlaag deed de Roadrunners weer een toontje lager miepmiepen. Paultje van Basten was weer gewoon Paultje Hendriks. Toch slaagden de Roadrunners er in het kampioenschap te behalen. Via een zinderende finale zorgde het B-team van de Roadrunners voor de laatst benodigde punten en kon Ome Jan de beker uitreiken.
Restte nog de Sterrenslag. Hans Helium van Heumen en de Van Heumens hadden er een mooie finale van gemaakt. Alle onderdelen van de gehele week waren er in verwerkt zoals skilopen, blindlopen e.d. Verder moest er zelfs door Hans’worst gekropen worden. Voor sommige al eerder genoemde personen leverde dit weer zware problemen op. Verder moest er een heuse zeephelling beklommen worden. De zeep werd maar achterwege gelaten omdat de helling door de vele regen al spiegelglad was. René Buitendijk was er als snelste op. Maar ook weer af. En wel aan de verkeerde kant van de helling. Dus begon René weer van voren af aan. Maar nu zeer langzaam. Bovenop de helling werd iedereen verwelkomd met een heerlijke emmer ijskoud water. Dat is wel zo lekker als je zo weinig regen hebt gehad in een week. Hoewel? De VARA toonde zich tenslotte de sterkste. De nachtelijke eensgezindheid van Geert-Jan en Ome Jan had toch overwonnen.
Die avond vond er tot besluit van de week natuurlijk weer een cabaretavond plaats. Urbanus Bierhuizen had weer een prima act verzorgd. Met behulp van Fikret, ene Vonk en Geert-Jan werd een humoristische en musicalachtige sketch opgevoerd. Dit was beslist niet BAD, zoals zij zelf playbackten. Verder was er een poppenshow, waarbij Dolly Parton op onthullende wijze haar beste kant showde. Ook de dames van Mai Tai lieten zich niet onbetuigd al zagen ze wel wat pips. De leadzangeres moest zelfs vanwege ziekte verstek laten gaan. Bep en Toos begeleidden de avond met enige valse doch kritische noten. Het spelletje “Zeg eens eh” was ook een groot succes. Martin eh Rens zei dat eh hij eh ook eh wel eh mee eh wilde eh doen. Dit was eh echter van eh korte duur. Hans Hollander en Geert-Jan van Teeffelen vergastten iedereen met enige kampsongs waaronder deze gecensureerde versie: lied op de muziek van “Nederland oh Nederland” van André Hazes:
Het refrein:
Het leven op het Kamp Ahoy in het bos van Oosterhout,
kost je tien jaar van je leven maar het is een week van goud!
De coupletten:
1 Op het voetbalveld werd veel gescholden,
De scheidsrechters waren blind, hadden regels die niet golden
2 Paultje van Basten scoorde bij de vleet
Hans da’s wat anders, hans die deed geen PIEP
3 ’s Middags met de Sterrenslag, blinddoek voor je ogen
Bas liep door het hele bos, voelde zich bedrogen
4 ’s Avonds in het bos liep Petertje te gluren
Zoekend naar een piepend paar om een auto te verhuren
5 ’s Nachts na een biertje enigszins bezopen
Gingen wij toen om het veld poepiepiep een rondje lopen
Ook de EK-sfeer zat er dus nog goed in. Verder werd de keukenploeg natuurlijk weer hartelijk bedankt voor al het harde werken en het heerlijke eten.
Zaterdag
Er moest weer vroeg worden opgestaan om het kamphuis op te ruimen. Sommigen meenden echter dat dit vroege opstaan bedoeld was om zo snel mogelijk met de fiets weg te kunnen komen. Hiervoor mijn dank! Wesley Maat wist zeker dat zijn ouders hem niet op zouden komen halen en stapte dus in de eerste de beste auto. Toen zijn ouders op het kamp kwamen zat Wesley al prinsheerlijk in de Leonidaskantine. Aad vd Helm had zijn fiets blijkbaar expres laten repareren door Chris Klu(n)ssaert en kwam dus na 1 km gereden te hebben weer op hangende pootjes terug. Gelukkig kon de vrachtwagen nog opgepiept worden. Martin was ook zeer gelukkig! Tijdens de pittstop in het Hof van Holland vonden wij de eerste fietsers daar nog steeds. Aangezien Peter Strijards zich daar van zijn overtollige gewicht had ontdaan, zag de eigenaar van het Hof van Holland zich genoodzaakt om de rioleringsdienst in te roepen om de zaak te ontsmetten. Op het Erasmuspad bleek dat Wijnand zijn aandelen Blokker had omgezet in EK-glazen. Hiervan werd dankbaar gebruik gemaakt.
Het was weer een grandioos kamp en ik hoop dat jullie volgend jaar allemaal weer meekomen. Hoewel, allemaal? Er zijn natuurlijk uitzonderingen! PIEP, PIEP, PIEP.
Bas-Röttger Hollander
1990
Hoewel het kampverslag van 1989, geschreven door André, nog niet helemaal uitgewerkt is, wilden wij toch maar vast beginnen met het verslag van Kamp Ahoy 1990. Nadat iedereen behalve Daniel van Dam zijn bagage had ingeleverd vertrok het peloton fietsers onder “stralende” weersomstandigheden richting de bossen van Den Hout. Twee dingen vielen op: Leonard kwam zonder lekke banden aan en Paul Ahsman kwam aan. Het obstakel genaamd de Brienenoordbrug was dit jaar vervangen door een pontje. Na ons bezoek moest het pontje ook vervangen worden. We snappen nu dat Drs. P. er gek van is geworden: DE BOOT IS VOL!! Zonder verdere problemen bereikte het peloton het kamp. Ruimschoots voor 17.00 uur, de gestelde tijdslimiet, kwamen vermoeid maar trots Peter, Dennis en Harry bij het kamphuis aan. Het moet toeval geweest zijn dat ze 16 seconden over hielden, want volgens ons kunnen ze niet eens klok kijken (dit kunnen we makkelijk schrijven want ze zelen het toch niet of iemand moet het hun voorlezen). Een stuk makkelijker hadden de pupillen het op de heenreis want zij werden droog overgebracht in de auto’s van hun dolgelukkige ouders, die een week rust in het vooruitzicht hadden.
Tot onze grote schrik bleek Chris toegevoegd te zijn aan de keukenstaf. Aan de soep was dat in ieder geval niet te merken, want die was lekker. Het eerste bosspel was georganiseerd door Ton en Bart-Jan. Zij namen de opdracht dat de bosspelen niet te lang mochten duren wel heel erg serieus. Om half tien was het spel afgelopen wat niet wegneemt dat het wel geslaagd was. Dit kwam mede door het improvisatievermogen van de posten. Zij verzonnen bijvoorbeeld de volgende spelen: kruisboogpijltje zoeken, autodeurtje openbreken, enz. Na het bosspel waren er nog een hapje en een drankje voor een ieder en hierna gingen de kleintjes naar bed. Alhoewel Paul Hendriks maanden had gezeurd om bij Henny Hamers op de kamer te mogen slapen, hebben we dit uiteindelijk toch niet gedaan want kinderen die vragen worden overgeslagen.
De volgende morgen werd iedereen rond de klok van zevenen op de gebruikelijke lieftallige wijze gewekt door de oude gehaktbal. Na het ontbijt startte de voetbalcompetitie tussen PEC, NEC en NAC, ook wel genoemd PEK, NEK en NAK. Al snel bleek NEC een zware week tegemoet te gaan. De eerste klappen waren uitgedeeld. De volgende klappen volgden ’s middags tijdens de nieuwe sporten korfrugby en hakhockey. Ondanks het perfecte fluiten van Bart-Jan mag het een wonder heten dat hierbij geen gewonden zijn gevallen. Verbale klappen volgden nadat Robèr duidelijk had gemaakt dat West-Duitsland zijn favoriet voor de WK (of was het WC) was. Robèr: wil je nu eindelijk de fiets van Pino eens teruggeven? Tijdens de WK-finale zat er overigens bijna niemand voor de buis; waarschijnlijk lazen ze met zijn allen het tijdschrift dat Joris Landa van zijn vader had meegekregen. Nadat de jongsten en de allerjongsten in hun zac waren gekropen, ontpopte zich in de eetzaal een spectaculaire modeshow. Gelukkig zijn de foto’s hiervan mislukt.
De volgende ochtend om 8.00 uur zaten we weer op en top fris aan het ontbijt. PEC nam deze dag bij de voetbalcompetitie een lichte voorsprong door het goed presterend K-team. Zelfs hun keeper Frank scoorde …. uit een uittrap. Dankzij Raymond Niessler werd het voor NEK steeds moeilijker maar zij gaven het nog niet op. ’s Middags was het tijd voor het onvervalste Cartegospel, maar ach, wat werd er vals gespeeld! Na wederom een uitstekende maaltijd werden we weer het bos ingestuurd, deze keer voor het bosspel van Aad en Mathijs. Ook dit spel was zeker een succes, vooral het modderbad was erg lachen ondanks het modderfiguur dat Gé hierbij sloeg. Kees-Jan had als enige aan de verjaardag van Henc gedacht en dus ballonnetjes meegenomen.
De volgende morgen werden de A-elftallen verrast met een koude douche tijdens het voetballen. Sommige leiders hadden deze plensbui wel nodig om wakker te worden. Vervolgens werden de voorbereidingen getroffen voor de traditionele fietsenrally, die dit jaar iets anders was opgezet dan voorgaande jaren. We werden namelijk in een busje weggebracht naar het startpunt. Speciaal voor Harry Overduin startten we aan de Belgische grens want zijn leus is namelijk: beter dicht bij België dan te lang op school. Verder ontstonden tijdens de rally de volgende leuzen. Gé: dom zijn duurt het langst, Albert: de captain verlaat altijd als laatste zijn schip, Paul: groot besteld, klein betaald en als laatste Raymond Torenvlied: tandje bij! Ton, nog bedankt voor het rijden van het busje maar de volgende keer weer gewoon op je plaats achterin gaan zitten. Deze dinsdagmiddag was er voor de kleineren weer een gigantisch spel georganiseerd, gevolgd door een video. Voor de verandering doken we er met z’n allen een keertje vroeg in.
Woensdag visitedag! Al vroeg stroomde de visite binnen. Cees van Wesdonc had een matras en honderd moorkoppen meegenomen. Helaas ontbraken de stukjes ananas. Volgend jaar beter, dus ananas in plaats van Kees. NEK gaf tijdens de voetbalcompetitie tegen beter weten in nog steeds de moed niet op. Na een supersimpel middagspel van Kees-Jan en Marien kwam er ten kompensatie ’s avonds een spel voor knappe coppen van Hans en André. Zelfs de organisatie begreep maar voor 50% hoe het spel in elkaar zat. André dus. Hierna volgde nog een echte verrassing: een dropping. Dit jaar dus weer een brug te ver, maar daar zeiken we niet over. Het gevolg was een plaatselijke bui.
Na op donderdagmorgen de boterhammen naar binnen geworsteld te hebben gingen we verder met de oerspannende voetbalcompetitie, want zelfs NEC begon plotseling punten te pakken . Helaas stond Jeffrey Maat zijn beentjes iets te ver uit elkaar zodat de bal al na 19 seconden achter zijn oren lag. Alleen Raymond Niessler stond wederom met lege handen (aan de kant). ’s Middags stond in de Warande Jim Nederhand met lege handen én met rode koontjes. Ze bleek er inderdaad haar op te hebben …. op haar tanden! Ook werden hier de nodige Leonidasliederen ten gehore gebracht die tot ver in de omtrec te horen waren en de glijbaan werd weer vakkundig door onze jongens vastgezet. Na het avondeten was het de beurt aan Ed Scheers en Peter voor het bosspel. Nadat tovenaar Merlijn in het eerste gedeelte wederom als een mysterieus figuur door het bos had gelopen werd hij door het drinken van een toverdranc kwaadaardig. Met behulp van de boze geesten maakte hij het de kampgangers heel erg moeilijk. Hierdoor werd het noodzakelijc om hem aan het einde van dit spel op specktakulaire wijze te verbranden. Geheel uitgeput maar met een gerust hart gingen we op één oor.
De vrijdagmorgen stond in het teken van de beslissing van de voetbalcompetitie. De eindsprint tussen PEC en NAK werd op het allerlaatste moment door Leon Zappey in het voordeel van NAC beslist. Helaas voor NEK de laatste plec. Helaas kunnen wij de exacte uitslag hier niet geven, want de oude gehaktbal is nu nog steeds alles aan het narekenen, omdat hij nog altijd niet kan begrijpen dat zijn zoon dit jaar geen kampioen is geworden. Tijdens de traditionele bingo vielen we weer fantastische prijzen te winnen. Henny zag het einde van het kamp naderen en werd steeds enthousiaster. Hij schreeuwde als een volwaardige Hans van der Togt de nummers van de balletjes door het bos. Omdat Chris nog geen kip klaar kan maken aten we dit jaar nasi als galgenmaal.
Na dit laatste avondmaal werd de eetzaal verbouwd tot een ware schouwburg voor de cabaretavond. Tijdens het eerste deel waarbij iedereen aanwezig was, werd de Snorkaal-beker niet door Paul aan NAC uitgereikt (de beker was namelijk zoek). Aangezien de bosspelen na een uitermate spannende strijd op het laatste moment waren gewonnen door PEK, kwam de kleinste van dit team, Martijn Derickx, de bosspelenbeker in ontvangst nemen om hem vervolgens de rest van de avond niet meer los te laten. Op de einduitslag en prijsuitreiking van de middagspelen zitten we nog steeds te wachten. Het hoogtepunt van het eerste deel van de cabaretavond was de Grote Meneer Cactus Show. Peter-Hans Rens, Mevrouw Mathilde Stemband en Robèr Cweetniet kregen de hele zaal plat. Serge sloot dit gedeelte af met een paar leuke sketches . Nadat de KDEF-spelers naar bed waren gebracht werd de betekenis van het lied “het peil, dat zakt” pas echt goed duidelijk. Het TROS-spel “op goed geluk” stuurde Petra Goedhart en Bart-Jan Beerens het wereldwijde bosspelenkamertje in. Na enige minuten kwamen zij gehavend maar voldaan de kamer uitgestrompeld. Een duurzame relatie is ontstaan. Bij het opensnijden van Paul Ahsman stuitte Dokter André op een ware bierbrouwerij. Nu weten we waar Gulpen bier vandaan komt! Een uitzonderlijke aflevering van RUR sloot deze cabaretavond af. Een geslaagde avond, mogen we wel zeggen. Nog tot in de kleine uurtjes gingen de leiders door.
Ondanks de korte nachtrust stond iedereen de volgende (?) ochtend fris en monter met een dweil of trekker in zijn handen. Dankzij het feit dat Leonard zijn schema was kwijtgeraakt verliep het korvee veel soepeler dan andere jaren, zodat we al vroeg de fiets konden bestijgen. Buiten het feit dat Sander Vervloet zijn stuur afbrak zijn op de terugreis verder geen ongelukken gebeurd. Over ongelukken gesproken: aangezien er vóór het kamp een lukratief contrakt was afgesloten met het plaatselijke ziekenhuis, moesten we gedurende de week minstens 7 klanten langsbrengen. Dit is gelukt dankzij Chris Brokchus die een oogje dichtkneep, Raymond Torenvlied die momenteel een fietsenstalling beheert en Daniel van Dam die als vaste klant een abonnement met korting aangeboden kreeg. Chiel Devilé, het vierde slachtoffer, werd de sleutelfiguur van het kamp en Raymond Niessler bleef met zijn achillespees in het net hangen bij het zoveelste doelpunt dat hij om zijn oren kreeg. Nummer zes, genaamd Gé, raakte geblesseerd omdat hij gestruikeld was en Ton Cockeler maakte het zevental vol. Hij moest, zoals gebruikelijk, dagelijks op controle bij de psychiater komen. De rest van de kampgangers was gewoon versleten. Hopelijk is iedereen vóór 20 juli 1991 weer hersteld, want dan begint het volgende kamp!!
Momenteel wordt gewerkt aan een fotogalerij waarin veel meer foto’s te zien zullen zijn.
Dit was Leonidas 